لگاریتم

آغاز فصل داستان ها

payam-lm — Mon, 07 Sep 2009 00:52:00 GMT

از اول تابستون تو اين فكر بودم كه از اين وقت آزاد پيش اومده استفاده كنم و داستان جديد رو كه حالا ديگه قديمي شده ادامه بدم . ديوانگي در فيض رو يادتونه ؟ شهر در دست سوسك ها رو چطور ؟ آره . قبول دارم كه گند زدم . اما حالا دوباره مي خوام جمع و جورش كنم . اعتراف مي كنم كه به داستان ها بي حرمتي كردم . اين رو هم اوايل همين تابستون فهميدم .پس تصميم گرفتم خودم رو مجازات كنم . و مدتي رمان ايراني بخونم . اما خب از پس اين حجم سنگين فشار بر نيومدم و به جاش يك بار ديگه هري پاتر رو از اول جلد شش شروع كردم و در پايان جلد هفت به پايان بردم . واقعا تاثيرگذار بود . فوق العاده بود . باعث شد يك بار ديگه ذوق نوشتن پيدا كنم . اما همين طوري نمي شد . دفعات قبل همين جوري رو هوا شروع كردم و رو هوا هم موند . اين دفعه يه كم قانون مند شدم . و قانون اول هم اينكه تا داستان هاي نيمه كاره رو تموم نكردم ، به هيچ وجه سراغ يه ايده جديد نرم . سخت بود . چون بر حسب اتفاق همون اوايل به كمك دوستم حامد به يه ايده فوق العاده براي ساخت يه فيلم رسيديم . يه ايده عالي . اما با تمام توانم ذهنم رو روش بستم و به عهدي كه با خودم بسته بودم پايبند موندم .

حالا من دو داستان نيمه كاره در پيش رو دارم . شهر در دست سوسك ها و ساز دهني . ساز دهني رو بيشتر دوست داشتم و به همين خاطر رفتم سراغش و خيلي جدي روش كار كردم . حتي مي خوام به تقليد از نويسنده هاي بزرگ ، براي موقعيت هاي خاص موجود در داستان دست به يه تجربه جديد بزنم و در زندگي واقعي اون موقعيت رو براي خودم بازسازي كنم . هيجان انگيزه . همون طور كه مي خوام .

بعد از اتمام اين داستان ، مي خوام برم سراغ شهر در دست سوسك ها . اون طولاني تره و جا براي كار هم بيشتر داره . بطور كاملا اتفاقي هم ... هيچي . هنوز قطعي نشده .

تو سرم افتاده بود كه برم سراغ فيلم نامه نويسي . به نظرم مياد هيچ چيز لذت اين رو نداره كه آدم ببينه نوشته هاش كه زاييده تخيلاتشه ، شكل واقعي به خودش گرفته و حالا صدا و تصوير داره . حالا كه دو سه تا فيلم نامه خوندم ، شدت تمايلم به سمت فيلمنامه نويسي كمتر شده . جذابيت هايي كه تو داستان هست ، نصفش هم در فيلم نامه نويسي نيست . البته هنوز برام سخته كه از فكر كردن به فيلم شدن نوشته هام خودداري كنم . باز هم هيجان انگيزه ...

حالا احتياج به كمك دارم . يه فكر تازه دارم . مي خوام اگر تو داستان ها به مشكلي خوردم از ديگران بپرسم . اين كار رو به دو شكل انجام خواهم داد . يكي از طريق پرسش رو در رو . و ديگري از همين جا . مشكل رو توضيح مي دم و شما هم اگر به من لطف داشته باشين نظرتون رو در باره اون مطلب مي نويسين . گاهي اوقات فكر مي كنم اگر واقعا چنين طرحي عملي بشه چه پيشرفتي تو كارام خواهم داشت . پس اين خواهش رو از همتون دارم كه تو اين كار كمكم كنيد .

ممنون ...

ALWAYS LIVED MY LIFE ALONE

payam-lm — Thu, 16 Jul 2009 19:18:59 GMT

Always lived my life alone

Been searching for a place called home

I know that I have been cold as ice

Ignore the dreams to many nights

Somewhere deep inside

Somewhere deep inside me

I found the child I used to be

And I know that is not

To late

NEVER

... TO LATE

مي خواستم اين شعر رو با فونتي كه دوست داشتم بزنم . نشد . اگه خواستيد همونجوري ببينيدش كه من مي بينم مي تونيد خودتون ببريدش تو ورد و با فونت commercial script BT بخونیدش .

یه اتفاق بد

payam-lm — Sun, 12 Apr 2009 22:08:23 GMT

سلام

دوباره اين يادداشت هم همراه با غصه نوشته مي شه . يعني در واقع من هر وقت ناراحتم فقط اينجا رو دارم كه خودمو خالي كنم . خدا كنه فقط اينجا رو ديگه از دست ندم .

اتفاق خيلي بدي افتاده . البته چند وقتي ازش مي گذره . ولي من تازه به عمقش پي بردم . با اين كه تقريبا منم از كسايي هستم كه عواقب اين اتفاق بهم مي رسه ولي به خاطر خودم ناراحت نيستم . به خاطر كسي ناراحتم كه فكر مي كنه همه اين اتفاق بد تقصير خودشه . وقتي فهميدم كه اونم به خاطر من ناراحته ريختم به هم . آخه در اصل فكر مي كنم اين منم كه تو اين اتفاق مقصرم . خيلي پيچيده شده .

دارم فكر مي كنم كه چه حكمتي تو بعضي كاراي خدا پنهونه ! آخه خورد شدن يه مرد چه حكمتي مي تونه داشته باشه . مردي كه عمرشو ، همه چيزشو براي كسان ديگه داده . ولي حالا احساس شرمندگي مي كنه . اگر چنين صحنه اي رو ديده باشيد متوجه مي شيد الان چه حالي دارم . راستش ديگه حتي نمي تونم تو روش نگاه كنم .

اگه امام رضا قبولم كنه هفته ديگه اين موقع اونجام . وقفه يك ساله اي كه افتاد باعث شده بيشتر قدر بدونم . حالا ديگه اگه پام برسه اونجا ولش نمي كنم . كلي برنامه دارم . ولي اگه قبولم كنه .

خيلي دلم تنگه ...

راستي سال نوتون مبارك ...

در ادامه ...

payam-lm — Fri, 16 Jan 2009 20:34:05 GMT

هر چقدر صبر مي كنم تا شايد روزهاي خوش قبل برگرده ، انگار نه انگار . دروغ نمي خوام بگم كه روز به روز داره بدتر مي شه . اما واقعا هيچ چيز قرار نيست به قبل برگرده . همونطوري كه من خودم هم ديگه مثل قبلم نيستم . يه سري فكرهاي خاصي هميشه تو سرم دور مي زنه . چرا فلاني فلان كارو كرد ؟ چرا فلاني با من اين طوري برخورد كرد ؟ يا اينكه همش دلم مي خواد خودم رو مورد ترحم ديگران قرار بدم . مسخره اس . اما مگه آدم به خودش هم مي تونه دروغ بگه ؟ هميشه بعد از اينكه اين فكرا رو مي كنم خسته مي شم . بعد هي ميگم چرا خستم ؟ خب معلومه ديگه . از اين واضح تر ؟ هر كس ديگه اي هم بود با اين همه فكر نااميد كننده دپرس مي شد . پس نبايد هم به برگشتن دوران شاد گذشته اميدوار باشم . چون شادي از وجودم رفته . به خاطر همينه كه اگر هم يه مدت همه چيز خوب ميشه ، فقط يه مدته . دوباره ...

مي بيني ؟ همين حالا هم دارم فكراي پريشونم رو مي نويسم . من هيچ تلاشي براي بهتر شدن نمي كنم . به نظرم هنوز هم نسبت به ديگران انتظارات بيخود دارم . بابا اونا هم مثل من هستن ديگه . اونا هم هزار غم و غصه برا خودشون دارن . مگه من خودم هميشه فكر نمي كنم دوستام منو درك نمي كنن ؟ مطمئننا ديگران هم راجع به خودشون همين نظرو دارن . اصلا رسمش همينه . اگر همه همديگرو درك مي كردن كه ديگه آدم به تنهايي معني نداشت . در حالي كه خود تنهايي كه به آدم معني ميده .

يا اگه همه همديگرو درك مي كردن اونوقت ديگه هرگز يه دوست واقعي پيدا نمي شد . حالا حد اقل اميدش رو داريم .

راستي واقعا خيلي سخته كه بفهمي پشت سرت چي ميگنا ! يا اينكه بفهمي كساني كه دور و برت هستن و حتي اگر هم هيچ صنمي باهاشون نداشته باشي حداقل روزي ده بار چشم تو چشم مي شي باهاشون برات يه لقب در نظر گرفته باشن . اونم يه فحش .

راستي خيلي سخته دقيقا وقتي كه به هزار بدبختي با تنهايي كنار اومدي و مي خواي به خودت سر و سامون بدي مجبور شي با كسي رفت و آمد كني كه ازش متنفري . اي لعنت به اين رو در بايستي !

خيلي سخته ...

آره خيلي سخته . جالب اينجاست كه ديگران هم همين رو مي گن .

...

payam-lm — Sun, 30 Nov 2008 18:13:45 GMT

گاهي اوقات به خودم مي گم : « چقدر ديگه به غم و غصه فكر كنم ؟ چقدر هي به خودم تلقين كنم كه زندگي تلخه ؟ چرا يه لحظه به حرف خيلي ها گوش نمي كنم كه مي گن به نقاط مثبت زندگيت فكر كن . آره . زندگي من نقاط مثبت زيادي داره . اصلا حالا مي خوام به اونها فكر كنم . اول از همه اين كه خونواده خوبي دارم . پدر و مادر فوق العاده اي دارم . اصلا همين كه من به خاطر دوريشون ناراحتم نشونه خوبيشونه . به قول يه بنده خدايي اين استرس مثبته . يا اين كه درسم خوبه . با اين كه كم درس ميخونم ولي نسبتا خوب نتيجه مي گيرم . بچه هاي ديگه رو ببين كه چطور دارن خودشونو جر مي دن ولي نصف تو هم نتيجه نمي گيرن . اين يه نقطه مثبت بزرگه . تازه من تو ورزش هم موفقم . فوتبالم به اين خوبيه . به علاوه هر ورزش ديگه اي رو هم مي تونم در حد خوب انجام بدم . چيزي كه خيلي به روحيه آدم كمك مي كنه همينه . يا چه مي دونم . خونمون بزرگ و خوبه . من به جاي اين كه يه اتاق برا خودم داشته باشم يه طبقه دارم . يا ...... اَاَاَ پسر ! من اين همه نقطه مثبت تو زندگيم هست ... »

اما به اينجا كه مي رسم ناغافل دلم مي گيره . من خيلي چيزا دارم . ولي انگار اگر يه نفر تقريبا همه چيز داشته باشه باز هم دلش دنبال چيزايي مي گرده كه نداره . بهتر بگم . دلش دنبال يه بهونه برا غصه خوردنه .

دل درد ...

payam-lm — Thu, 09 Oct 2008 22:48:04 GMT

يك قانون كلي در زندگي وجود داره : هميشه وقتي چيزي رو از دست مي دي قدرش رو مي دوني .

من هم به كليشه اي بودن اين جمله اعتقاد دارم . تصحيح مي كنم ، اعتقاد داشتم . ولي باور كنيد حقيقت داره . اگر هنوز بهش نرسيديد چند حالت مي تونه داشته باشه . يا چيزاي با ارزشتون رو هنوز از دست نداديد . يا بالاتر از اون ، نمي دونيد چه چيزايي واقعا تو زندگيتون ارزشمندن . خب يه راه حل راحت براي فهميدنش وجود داره ، كه البته اصلا راه حل خوبي نيست : ببينيد چه چيزهايي بوده كه به خاطر از دست دادنشون واقعا ناراحت شديد ...

اما قصد من اصلا اين نيست كه بخوام كسي رو متقاعد كنم كه قانون بالا چيزي بيش از يه جمله كليشه ايه . من دارم الان از حال خودم حرف مي زنم . از اينكه اتفاقاتي برام افتاده كه باعث شده بيشتر و بيشتر به اين قانون اعتقاد پيدا كنم .

به عقب كه نگاه مي كنم احساس خاصي بهم دست مي ده . خب من چند سال پيش وضعيتم زمين تا آسمون با الانم فرق داشت . يه آرامش دروني خاصي داشتم . الان كه خوب فكر مي كنم مي بينم بعد از اينكه اين آرامشه از بين رفت همه مشكلات به وجود اومد . يا شايد هم بر عكس . دقيقا نمي دونم . ولي اينو خوب مي دونم كه الان ديگه خبري ازش نيست .

دلم نمي خواد شكايت كنم كه وضعم بده و الان ناراحتم . راستش نه ميشه گفت وضعم بده و نه اينكه ناراحتم . فقط ديگه مثل گذشته نيست . بعضي ها مي گن اين خاصيت دوران كودكيه كه هميشه آدم شاده . من اينو قبول ندارم . ولي حرف ديگه اي هم ندارم كه بزنم . گاهي با خودم فكر ميكنم حالا كه بزرگتر شدم چيزاي بيشتري رو درك مي كنم . حالا همه چيز رو واقعي تر مي بينم . انگار قبلا تو توهم بودم . ولي نه . توهم نبوده . راستش آخرش فقط به يه نتيجه مي رسم . با توجه به اينكه مشكلات هميشه بوده اينطوري مي تونم بگم كه من چيزي رو از دست دادم كه باعث شده مشكلات بيشتر به چشمم بيان و روم بيشتر از هميشه تاثير بذارن . آره . فكر مي كنم اين از همه حرف ها و فكرهاي قبليم بهتر مي تونه همه چيز رو توجيه كنه .

من ظرف دو سه ماه چيزهاي بزرگي رو از دست دادم و در مقابلش چيزهاي تازه اي رو هم به دست اوردم . تغييرات زيادي به خاطر اين اتفاقات در من به وجود اومد . قسمت هاي مهمي از زندگيم رو هم تغيير داد . هم در جهت مثبت و هم منفي .

همه اين ها رو گفتم تا بهم حق بديد كه امشب اينجوري قاطي كنم . به تمام فعل و انفعالات بالا درس و مدرسه رو هم اضافه كنيد كه خودش بخش بزرگي از ذهنم رو درگير كرده . حالا تازه تو اين هير و ويري يادم افتاده كه كلي كار عقب مونده دارم . خنده ام مي گيره . اون موقع كه كلي وقت آزاد داشتم و ذهنم خيلي كمتر از حالا درگير بود دنبال اين كارا نرفتم . حالا يهو همه چيز رو با هم مي خوام انجام بدم . ميشه ها . ولي من نمي تونم . يعني تا وقتي كه عرضه جمع و جور كردن خودم رو نداشته باشم نمي تونم .

حالا امشب رو چي كار كنم . راستش هر چقدر جمع بندي مي كنم آخرش ياد حرفي ميفتم كه هميشه محمدرضا مي زنه :

" ما ..... "

آرزوی بزرگ ...

payam-lm — Sun, 21 Sep 2008 15:05:40 GMT

سلام

شب قدر های امسال رنگ و بوی دیگه ای برام داره . یه چیز مهم از خدا می خوام . شما هم دعا کنید .

فعلا اتفاقات عجیب و غریب داره میفته . ولی من ول کن نیستم . هنوز اتفاق اصلی نیفتاده ...

عبور از بحران

payam-lm — Fri, 12 Sep 2008 02:25:56 GMT

سلام

انگار سال ها پيش بود كه رفتم مكه ... از وقتي برگشتم تا حالا برام خيلي دير گذشته ...

تو اين مدت نتونستم به اينجا سري بزنم . اونقدر درگير بودم كه حتي تو اينترنت هم نميومدم ... البته بيشتر روحي بوده تا چيز ديگه اي ...

اگر بخوام از يك ماه پيش تا حالا حرف بزنم خيلي چيزا هست . نمي خوام ديگه بهشون فكر كنم . فقط همين قدر توضيح كه : مشكلاتي پيش اومده بود .

تا يه هفته پيش وضعم چندان تعريفي نداشت . اما اتفاقي افتاد كه حالا مسائلي كه هيچ ربطي به هم ندارن دارن خود به خود درست مي شن .

اين از خودم ...

واسه پست قبلي يه نفر يه نظر باحال گذاشته . اگر جدي گفته كاش يه ردي از خودش مي ذاشت تا بهش دسترسي داشته باشم ... نمي دونم چرا نمي خواد شناخته بشه اگر حرفش حقه ؟

كتاب نيروي اهريمني اش رو خوندم . از وسط هاي جلد سه بهش علاقه مند شدم . آخرشم به نظرم خوب تموم شد ، هر چند نواقصي داشت و يه كم گنگ بود اما كلا خيلي چسبيد .

كتاب بعدي جلد جديد نبرد با شياطين خواهد بود ...

آلبوم محسن يگانه رو كه تازگيا با اسم نفس هاي بي هدف داده بيرون پيشنهاد مي كنم حتما گوش كنيد . بعد از مدت ها يه آلبوم خوب موسيقي اومده تو بازار . و اين دفعه با مجوز وزارت ارشاد . موندم وزارت ارشاد مجوز ها رو بر چه معياري مي ده ! اين وسط فقط حق محسن چاوشي داره خورده مي شه ...

دارم رو يه داستان تازه كار مي كنم و ايندفعه خيلي مصمم هستم كه تا تهش برم . حالا هر چقدر كه طول بكشه . الان چند شبه كه تا سحر بيدارم و دارم رو كليت داستان فكر مي كنم . بالاخره امشب يه جورايي سر تا ته داستان رو در آوردم . حالا دلم مي خواد با چند نفر مشورت كنم و اگه لازم بود اصلاحش كنم . مي خوام از اول مهر شروع كنم . هر كي حاضره كمكم كنه بگه ...

دلم لك زده واسه يه فوتبال درست و حسابي ...

ديگه چيز خاصي نمونده ... حالم خوبه . دارم بر مي گردم به قبلم . از اين بابت خوشحالم .

امروز تقريبا مطمئن شدم كه نمي رسم ... ولي ناراحت نيستم ... همينه كه سر حالم كرده .

خدایا ! تو من رو ببخش ...

payam-lm — Tue, 08 Jul 2008 22:42:15 GMT

سلام

من رو حلال كنيد . هر كس من رو مي شناسه و احساس مي كنه كوچكترين بدي بهش كردم ، از ته دلم ازش درخواست مي كنم ، من رو ببخشه . تو اين وقت كم اين تنها كاريه كه من مي تونم براتون انجام بدم . خواهش مي كنم ...

برام دعا كنيد . دعا كنيد دلم صاف بشه . طوري كه بتونم توش صافي ها و پاكي ها رو ببينم . از خدا بخواهيد دل تاريك من رو روشن كنه . از خدا بخواهيد ... دعاي مومن مستجابه ...

خدايا ! تو خودت شاهدي كه من همين امشب هر چي كينه و بغض و دشمني و حسادت و دورويي و .... تو دلم بود ريختم بيرون . من رو پاك به سمت خودت ببر . خدايا ! احساس مي كنم دلم سبك شده . كاري كن دل ضعيفم زير بار اين همه سبكي دوام بياره .

خدايا ! من دوستانم رو خيلي رنجوندم . اما بيشترش غير عمدي بوده . من از اونها گذشتم . به دلشون بنداز كه اونها هم از من بگذرند .

با آدم هاي زيادي در طول زندگيم برخورد داشتم . حالا كه فكر ميكنم مي بينم كه من اصلا در حدي نبودم كه بخوام در مورد اونها قضاوت كنم . ولي اين گناه رو كردم . منو ببخش و دل اونها رو نسبت به من مهربون كن .

و پدر و مادرم ... آه .... دلم مي خواست خيلي بهتر از رفتار الانم با اونها رفتار مي كردم . حقيقتش اينه كه من بچه خوبي نبودم . خدايا ! تو كه همه خوبي هايي ! رفتارم رو عوض كن و دل اونها رو از من راضي كن .

و اول و آخر همه خودت ... خدا ! من بنده بدي بودم . حق سيدي رو ادا نكردم . گناه ... گناه ... گناه ... اما به يك چيز اعتقاد دارم . كه بي دليل من رو به خونه ات دعوت نكردي . تا چند وقت پيش فكر مي كردم سفر قبلي ، سفر اول و آخر و به قولي اتمام حجت بوده . اما حالا اينطور فكر نمي كنم . حالا دوباره اميدوارم ... و تا اونجايي كه خلوص دلم اجازه بده ، خودم رو به تو مي سپارم ...

هر كس شنيد ، به گوش بقيه هم برسونه كه از من بگذره . من از همه التماس دعا دارم . من رو ببخشيد . و مطمئن باشيد اونجا شما رو فراموش نمي كنم ....

همين ...

من امروز دارم مي رم مكه ...

خوش آمد...

payam-lm — Sun, 29 Jun 2008 13:48:15 GMT

سلام

از اينكه باز هم در بروز كردن وبلاگ وقفه افتاد شرمندم . راستش فرصتش نبود . اما حالا يه چند روزي دور و برم خلوته و با خيال راحت مي تونم به اين جور كارها برسم .

اول از همه بايد خوشامد بگم به همه كساني كه به تازگي با اين وبلاگ آشنا شدند و مطالب اين وبلاگ رو مي خونند . راستش اولش كه از اين موضوع با خبر شدم يه كم ناراحت شدم از اينكه از اين به بعد دستم در نوشتن چيزاي مختلف بسته تره . اما حالا احساس مي كنم خيلي هم بد نشد . از اينجا ميشه حرف هايي رو كه مستقيم نميشه گفت ، مطرح كرد .

راستي لطفا به كسي بر نخوره . من به كسي بي احترامي نكردم و نمي كنم مگر اينكه طرف واقعا مستحق اين بي احترامي باشه . اگر شما احترام ديگران رو حفظ مي كنيد دليلي نداره از بي احترامي بترسيد .

بعد هم اينكه يه لطفي بكنيد و اگر احساس مي كنيد مطلبي كه مطرح شده به شما ربط داره نظرتون رو در قسمت نظرات بگيد . اينطوري اين وبلاگ به يه پل ارتباطي خيلي خوب بين افراد تبديل ميشه .

ديگه اينكه ديگه از بردن اسم نخبگان حالم به هم مي خوره . البته از يك طرف هم خدا رو شكر مي كنم كه اين مدرسه رو سر راه كساني قرار داد كه به اين راحتي شرشون از اين مدرسه كنده نمي شد . البته منظورم بچه ها نيست . حتي به جرئت مي تونم بگم دو سه تا از بچه هايي كه رفتند آدم هاي نرمالي بودند . اما سادگيشون بيچارشون كرد .

بعضي از اون بچه ها البته از خود سرورشون هم بدتر بودند .

خلاصه سرتون رو زياد درد نيارم . شايد اين آخرين باري باشه كه از اين مدرسه كذايي حرفي تو اين وبلاگ زده ميشه . مطمئنا با شروع دوباره مدرسه حرف هاي مهمتري براي مطرح شدن خواهيم داشت.

فقط به عنوان آخرين حرفم با آقاي صنيعي مي خواستم يك نكته اي رو بهش ياد آوري كنم :

"خيلي ها رو خواستيد به ناحق و از روي هوس از اين مدرسه بيرون كنيد . ولي آخرش خودتون رو زودتر بيرون كردند . خدا كنه از اين اتفاق درس بگيريد و تو باقي عمرتون حواستون رو بيشتر جمع كنيد ( كاملا با احترام ) "

البته اين فقط يه اميد واهيه ...