سلام

یه هفته از تعطیلات گذشت و نزدیک یک هفته دیگه به پایانش مونده . امیدوارم تعطیلات به همتون خوش گذشته باشه . واسه من که هیچ جالب نبود . البته تا اینجاش . یه جورهایی نمیشه اسمش رو گذاشت تعطیلات . شاید اگر ده فروردین استقلال پرسپولیس رو بزنه اونوقت بگم تعطیلات بهم خوش گذشته . این یه هفته اصلا حوصله تایپ مطلب نداشتم . البته بروز نشدن یه دلیل دیگه هم داشت . بعد از قسمت آخر دیوانگی در فیض به نظرم اومد تا چند روز مطلب جدیدی نزنم تا توجه همه به داستان جلب بشه که خب ، اونهایی که باید می خوندند خوندند . حالا امروز می خوام خاطره باحال کوه رفتن با آقای انصاری ، معلم دینی مدرسمون ، رو براتون تعریف کنم . تو عکسی که براتون گذاشتم تمام بچه ها و آقای انصاری هستند . عکس رو هم یکی از بچه های سوم گرفته که اسمش علیرضاست و بچه خیلی باحالیه . قیافشم کپی پسر عمه منه . حالا بی خیال پسر عمه من شید و خاطره رو بشنوید :

ساعت پنج صبح آخرین جمعه سال 85 بود . قرارمون با آقای انصاری بین ساعت پنج و نیم تا یه ربع به شش صبح تو میدون رسالت بود . اونجوری که بچه ها دیروز توی کلاس می گفتند احتمالا بیست نفری میومدند . آقای انصاری هم گفته بود فقط پنج نفری که اول برسند رو با پراید خودش می بره و بقیه باید با اتوبوس یا تاکسی بیان . من هم که کسی نیستم که این فرصت ها رو از دست بدم . سریع آماده شدم و طوری حرکت کردم که راس ساعت پنج و نیم اونجا بودم . آقای انصاری در حالی که در ماشینش باز بود توی اون نشسته بود . در کمال تعجب من اولین نفری بودم که رسیده بودم سر قرار . سلام علیک کردیم و خلاصه تا یه ربع به شش صبر کردیم . از اون بیست نفری که می گفتند ما صد در صد میایم فقط شش نفر اومده بودند . عجیب بود . به هر حال شش نفری خودمون رو چپوندیم توی ماشین آقای انصاری و حرکت کردیم . طوری نشسته بودیم که کسی خبر نداشت دست و پاش کجاست . رفتیم به سمت پارک جمشیدیه تا بریم کلکچال . از ماشین ریختیم بیرون ( چون تو اون حالت کسی توان عادی پیاده شدن رو نداشت . ) تا ایستگاه اول رو با هر بدبختی بود پا به پای آقای انصاری رفتیم . تو راه هیچ توقفی نداشتیم . و حدود چهل دقیقه راه تا ایستگاه اول رو یه کله طی کردیم . تازه با اصرار ما تو ایستگاه اول حدود سه دقیقه استراحت کردیم . یه آبی خوردیم و دوباره راه افتادیم . من هر وقت به این کوه میومدم تا همینجاش بالا میومدم و از اینجا به بعد راه رو بلد نبودم . به خاطر همین تمام سعی خودم رو کردم تا از آقای انصاری عقب نیفتم . یا هر طور که بود تو دیدرسم باشه که ببینم داره کدوم وری میره . مسیر رو ادامه دادیم تا به جایی رسیدیم که دیگه جاده از خاک نبود . بلکه از برفی بود که توسط هزاران پا کوبیده و حالا سفت و مسطح شده بود . وقتی به برگشت فکر می کردم ترس برم می داشت . میگم چرا . خلاصه . نیم ساعت دیگه راه رفتیم تا بالاخره به یه ایستگاه دیگه رسیدیم و از برخورد آقای انصاری این طور به نظر میومد که اینجا آخرشه و باید بریم پایین . رفتیم لب یه پرتگاه که نمای بسیار زیبایی از تهران داشت و از طبیعت لذت بردیم . هوا هم عالی بود . مشغول عکس گرفتن از طبیعت و از همدیگه بودیم که با دیدن آقای انصاری که با یه کیسه پر رانی از بوفه خارج شد خر کیف شدیم . طوری که نزدیک بود خودمون رو از پرتگاه پرت کنیم پایین . خلاصه رانی رو خوردیم و وقت پایین رفتن شد . وقت بدبختی های من . من به زمین خوردن تو کوه مشهور بودم . مخصوصا موقع پایین اومدن . من تو زمین صاف و خشک هم گاهی وقت ها می خوردم زمین . چه برسه حالا که شیب در تمام مناطق بیش از سی چهل در جه بود و زمین هم پوشیده از یخ بود . با کلی سلام و صلوات پایین رفتن رو شروع کردم . حدود پنج دقیقه رفتم و وقتی که سرم رو بلند کردم دیدم همه دارن با تعجب من رو نگاه می کنن . من هم تعجب کردم و دنبال دلیل تعجبشون گشتم و بعد از چند لحظه فکر کردن متوجه شدم که تا حالا زمین نخوردم و همین باعث تعجب اونها و من شده بود . یه کم به اطرافم نگاه کردم و فهمیدم چرا زمین نخوردم . کفشام . من اون روز کفش های کوهم رو پوشیده بودم . همیشه موقع کوه رفتن یادم می رفت بپوشمشون . اما اون روز بر حسب اتفاق پوشیده بودمشون . خوشحال شدم وقضیه رو به بقیه گفتم . اونها هم از اینکه یه سوژه خنده از دستشون پریده بود ناراحت بودند . اما به خوبی جلوی من آبرو داری کردند . از همون ابتدای پایین اومدن من و بهروز و آرمان و سرتیپ خیلی از آقای انصاری، غفارزاده و علیرضا عقب موندیم . اما پایین اومدنش واقعا خوش گذشت . به هر ترتیب به آقای انصاری و بقیه رسیدیم . از کوه پایین اومدیم و دوباره با همون حالت قبلی توی ماشین نشستیم . به پیشنهاد آقای انصاری رفتیم به یه حلیمی توی خیابون نیاوران . قرار شد دنگی باشه . حلیمش عالی بود . خستگی کوه رو از تنمون در کرد . اما بهتر از اون این بود که آقای انصاری نگذاشت کسی دست تو جیبش کنه و همه رو خودش حساب کرد . ما هم که بسیار شرمسار شده بودیم از مغازه خارج شدیم و سوار ماشین شدیم . با همون وضعیت اسف بار . همش نگران بودیم منکرات یا همون پلیس ارشاد به خاطر طرز نشستنمون بهمون گیر نده . تو راه کلی خندیدیم . آقای انصاری کلی لطف کردن و هر کدوممون رو نزدیک خونه پیاده کردند . آخرین اتفاق جالبی که افتاد هم جریمه شدن آقای انصاری توسط پلیس بود . البته چهار هزار تومن . ما هم مرام گذاشتیم و پولش رو طوری که آقای انصاری متوجه نشه گذاشتیم لای برگ جریمه رو داشبورد ماشینش . البته وقتی من از ماشین پیاده شدم فهمید و خواست پول رو برگردونه اما ما قبول نکردیم . آره دیگه . اینم کل ماجرا بود . من کوه زیاد رفتم اما این یکی خیلی حال داد . جاتون خالی بود . میخواستم فیلمش رو براتون بذارم نشد . این عکس رو به جاش گذاشتم .

تا مطلب بعدی که راجع به بازی استقلال پرسپولیس خواهد بود خداحافظ .

( از راست : بهروز – سرتیپ – خودم – آقای انصاری – آرمان – غفار زاده )