این برای اولین بار در تاریخ لانه اصلی سوسک ها اتفاق میفتاد که در یک روز دو جلسه همگانی آن هم با حضور تمامی سوسک ها برگزار می شد . شب هنگام بود و در حالی که بسیاری از سوسک ها در خواب بودند فراخوان همگانی در لانه اعلام شد . بلافاصله سیل عظیم سوسک های بهت زده در حالی که از شنیدن دومین فراخوان در طول یک روز گیج و وحشتزده شده بودند به سمت تالار اصلی حرکت کردند . چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که همه سوسک ها وارد تالار اصلی شدند و در جایگاه خودشان استقرار یافتند . سوسک ها درباره علت این فراخوان به تندی با یکدیگر بحث میکردند که ناگهان خبری خوفناک به سرعت برق دهن به دهن در میان سوسک ها چرخید و لحظه ای بعد سوسک ها با شنیدن این خبر ، وحشتزده سکوت کردند و منتظر ماندند تا ببینند چه پیش خواهد آمد .

" سوسک جوانی از خانواده خاخاس در خانه روی لانه به قتل رسیده بود . "

حالا این وحشت بود که به سرعت در ذهن سوسک ها ریشه می دواند . همه آنها منتظر بودند تا ببینند برخورد شاه رامان با این قضیه چگونه خواهد بود . مطمئنا او آنقدر عصبانی بود که سنت ها را نادیده گرفته و برای دومین بار در طول یک روز تمام سوسک ها را در تالار اصلی گرد هم جمع کرده بود . پس از پخش شدن خبر حالا سکوت همه جا را فرا گرفته بود .

درب روی سکوی تالار با صدای بلندی باز شد و در مقابل چشم های گشاد شده از وحشت و حیرت سوسک ها اولین کسی که از در وارد شد ، خود شاه رامان بود . بدون محافظ . شاه رامان برای دومین بار طی چند دقیقه سنت ها را زیر پا گذاشته بود . چه خبر بود ؟

سوسک هایی که از بهت و حیرت در آمده بودند از جایشان بیرون آمدند و به پادشاهشان ادای احترام کردند . در ابتدا اینگونه به نظر می رسید که شاه قصد سر تکان دادن به نشان جواب احترام سوسک ها را داشته باشد ، اما لحظه ای بعد سر خود را هر چند کوتاه تکان داد و سوسک ها کمی آسوده تر سر جای خود نشستند . حداقل در این یک مورد سنت ها رعایت شده بود .

چند لحظه ای سکوت محض تمام تالار را در خود فرو برد . همه سوسک ها در انتظار شنیدن سخنان شاه رامان بودند . اما رامان بزرگ نیز سکوت پیشه کرده بود و با نگاه سردش جای جای تالار را از نظر می گذراند . سوسک ها کم کم زیر نگاه نافذ شاهشان احساس معذب بودن پیدا می کردند . عده ای از آنها نگاهشان را به زمین دوخته بودند و بقیه نیز با نگرانی به یکدیگر نگاه می کردند . فقط یک نفر بود که مستقیم در چشمان رامان خیره شده بود . شاه رامان پس از اینکه تمام تالار را از نظر گذراند به آرامی سری تکان داد و در حالی که هیجان حاضران در تالار به بیشترین حد ممکن رسیده بود ، شروع به صحبت کرد تا صدای حبس شدن نفس از جای جای تالار به گوش برسد : " دوستان من . سوالی از شما دارم . آیا شما شرایطی را که من قبل از شروع دوران پادشاهیم مطرح کردم و گفتم اگر آنها را حتی یک نفر از شما نپذیرد من پادشاه نمی شوم را به یاد دارید ؟ آیا همه شما آن شروط را نپذیرفتید ؟ "

بار دیگر سکوت برقرار شد . پس از چند لحظه ادامه سکوت از سوی رامان ، سوسک ها کم کم متوجه شدند که شاهشان منتظر جواب از سوی آنهاست و به صورت پراکنده فریاد زدند : " پذیرفتیم ، شاه رامان "

رامان ادامه داد : " آیا از آن شرایط این نبود که در میان ما اعتماد کامل وجود داشته باشد ؟ "

سوسک ها که از سخنان شاهشان متعجب شده بودند این بار با آمادگی قبلی یک صدا فریاد زدند : " بله شاه رامان "

رامان ادامه داد : " من پای قول خودم بودم . در طول حکومتم حرف تک تک شما را گوش دادم و بدون بررسی از کنار آن نگذشتم . شما هم قرار بود در عوض این کار از فرمان های من اطاعت کنید . همه شما "

بار دیگر سکوت . به تدریج سوسک ها متوجه منظور شاهشان می شدند و تعجب جای خود را به وحشت می داد . رامان با تاخیر انداختن در صحبت هایش به شکل ماهرانه ای رعب و وحشت را در فضای تالار به اوج رساند . هنگامی که رامان دوباره شروع به صحبت کرد تمام سوسک ها با شنیدن طنین صدایش متوجه موضوع جدیدی شدند . آنها تا به حال شاهشان را اینگونه خشمگین ندیده بودند . این رامان بزرگ و مهربان بود  که حالا به خاطر سرپیچی از فرمان اینگونه به خشم آمده بود . او کوچکترین مجازاتی برای کسی در نظر نگرفته بود . حتی صدایش را نیز بلند نکرده بود . علت ترس مردم از رامان ، اقتدار ذاتی او بود . آنها تازه این موضوع را درک کرده بودند و پیش خود آرزو می کردند که ای کاش تا پایان حکومت رامان متوجه آن نمی شدند .

صدای رامان بزرگ به طور ناگهانی سکوت تالار را شکست : " من اهل صادر کردن فرمان های بیهوده نیستم . بار ها این مطلب را به شما ثابت کرده ام . یا لا اقل اینطور فکر می کنم . اصلا دوست ندارم مردم را مجبور به کاری بکنم . مگر اینکه مسئله بسیار مهمی در میان باشد که با جان و مال شما مردم در ارتباط مستقیم باشد . آنوقت است که من برای جلوگیری از آسیب به شما و لانه مان هر کاری انجام می دهم . مانند امروز صبح . فکر کردید جلوگیری از رفتن شما به خانه روی لانه سودی به حال من دارد ؟ نخیر دوستان . نخیر . فقط به خاطر حفظ جان شما بود . چیزی که در طول حکومتم همیشه از آن متنفر بودم و خواهم بود ، مرگ یک سوسک است . و حالا این اتفاق افتاده است . به خاطر بی توجهی به یک فرمان به خاطر بی اعتمادی . "

دوباره سکوت . انگار رامان به خوبی می دانست چگونه از احساسات مردم به عنوان ابزار استفاده کند . به موقع می توانست کاری کند که همه او را دوست داشته باشند . و یا مانند لحظاتی پیش کاری می کرد که تک تک سوسک ها با نگاه کردن به او لرزه بر اندامشان بیفتد . و در مواقعی مثل همین حالا با سکوتش می توانست مردم را از کارشان شرمنده کند . تمام سوسک ها پس از شنیدن سخنن رامان حالا سعی می کردند چشم هایشان را از پادشاهشان بدزدند . حتی به یکدیگر هم نگاه نمی کردند . با این که می دانستند سانسوس ، سوسک جوانی که ساعاتی قبل کشته شده بود ، از خانواده خاخاس بوده اما حرف های رامان همه را خجالت زده کرده بود . شاه رامان آهی کشید . و با بی حوصلگی صحبت هایش را از سر گرفت : " این اتفاق به هیچ وجه از ذهن من پاک نخواهد شد . دستوری که صبح امروز صادر کردم حاصل تلاش های بی وقفه من و بسیاری از سوسک های دیگر بود . و ما خیلی زود نتیجه تلاش هایمان را دیدیم . من به قول خودم عمل می کنم . مجازاتی برای خانواده خاخاس به رم بی مسئولیتیشان در نظر نمی گیرم . همچنین برای بیبرس جوان ، برادر سانسوس ، که همراه او به خانه روی لانه رفت و با شانس احمقانه ای جان سالم به در برد  . به نظر من برای خانواده خاخاس و بیبرس ، از دست دادن یک عضو جوان و یک برادر همراه ، بدون اینکه حتی جسدش را ببینند به عنوان مجازات کافیست . "

صدای شیون مادر سانسوس بلند شد . همسرش سعی می کرد او را آرام کند ، اما صحبت های رامان به شدت او را منقلب کرده بود و داغ پسر از دست رفته اش را دوباره تازه کرده بود . رئیس خانواده خاخاس هم با شرم سرش را پایین انداخته بود . اما حال بیبرس به هیچ وجه قابل تشخیص نبود . او با چشمانی سرد و بی روح مستقیم به شاه رامان خیره شده بود . شاه رامان از جای خود بلند شد . تعداد کمی از سوسک ها نای بلند شدن و ادای احترام به شاه برایشان مانده بود . رامان در همان حال ایستاده گفت : " به هر حال همانطور که گفتم هرگز این اتفاق از ذهن من پاک نخواهد شد . باید اعتراف کنم که تا حد زیادی نا امید شدم . فقط امیدوارم بیشتر نشود . هر چند که به این هم امیدی نیست . "

و سپس رامان سلانه سلانه همانطور که تنها وارد شده بود تنها از تالار خارج شد . و سوسک ها آنقدر ناراحت ، نگران و شرمسار بودند که تا ساعتی بعد تالار را ترک نکردند .