نسل جدیدی از رمان های نوجوانان حدود پنج سال است که وارد بازار کتاب ایران شده است . این رمان ها بیشتر مضمون های علمی تخیلی دارند و نویسندگان خوش ذوق آنها داستان های بسیار جذاب و پر کشششان را معمولا در چند جلد مرتبط با هم به چاپ می رسانند . تقریبا تمام نویسندگان این گونه کتاب ها خارجی هستند .

مهمترین ویژگی این رمان ها کشش بالای داستان آنهاست . و  منتشر شدن این رمان ها در چند جلد که مکمل یکدیگر هستند باعث افزودن بر جذابیت آنها شده . 

من یکی از هواداران پر و پا قرص این گونه رمان ها هستم . و تا به حال بیش از پنجاه جلد از رمان های نوجوانان مختلف با نویسندگان متفاوت را خوانده ام . در این بخش لیست بهترین هایشان را در اختیارتان قرار می دهم  و در قسمت های بعدی به طور اختصاصی به هر یک خواهم پرداخت . شرط می بندم که از خوندشون پشیمون نمیشید .

*1- هری پاتر : شش جلد – جی کی رولینگ – جلد هفتم که جلد آخر این کتاب محسوب می شود تابشتان امسال منتشر خواهد شد .

2- سرزمین اشباح : دوازده جلد – دارن شان

3- نبرد با شیاطین : سه جلد – جلد های بعدی در دست چاپ است .

4- در جست و جوی دلتورا : هشت جلد – امیلی رودا

5- سرزمین سایه های دلتورا : سه جلد – امیلی رودا

6- اژدهایان دلتورا : چهار جلد – امیلی رودا

7- سه گانه های جان کریستوفر ( نام نویسنده ) : جمعا نه جلد

8- غارهای فراموشی : تک جلدی – جان کریستوفر

*9- آخرین گودال ( گودال ها ) : تک جلدی – لوییس سکر

10- ته کلاس ... ردیف آخر ... صندلی آخر : تک جلدی – لوییس سکر

11- سابریل : تک جلدی – گارت نیکس

12- نیروی اهریمنی اش : پنج جلد – فیلیپ پولمن

.

.

.

اگر کتاب های دیگری هم پیدا کردم که مثل اینها ارزش خواندن داشته باشند ، در بخش معرفی کتاب ، بهتون معرفی میکنم .

کتاب های زیبا خیلی زیادند . امیدوارم بخوانید و لذت ببرید .

این عکس ها رو به مناسبت تولدم زدم .

یکشنبه بیست و ششم فروردین ساعت ۳ بعد از ظهر ... تولدم مبارک

تولدت مبارک کوشای عزیز

این یادداشتیه که ساعت سه نصفه شب جمعه هفدهم فروردین ، با حال عجیب غریبی نوشتم :

" امشب قسمت آخر ترش و شیرین رو دوباره تکرار کرد . من از آهنگش خیلی خوشم میاد ولی هیچ وقت فرصت ضبط کردنش رو پیدا نکردم . تا امشب که همه چیز دم دستم بود . هم واکمن ، هم موبایل . از فرصت استفاده کردم و روی هر دوش ضبط کردم . وقتی می خواستم برم تو رختخواب موبایل رو برداشتم تا برای صبح کوکش کنم . اما قبلش یه بار دیگه آهنگ ترش و شیرین رو گذاشتم تا لذت ببرم . چراغ ها رو خاموش کردم ، پتو رو روی خودم کشیدم و چشم هام رو بستم . آهنگ من رو به یاد آهنگ سریال قبلی عطاران مینداخت که خودش و مدرس می خوندن . اون هم عالی بود . یه لحظه ذهنم رفت به یه سال و نیم پیش و یرگشت . یک سال و نیم گذشت . و من حس می کنم تنبلی کردم . کارهای زیادی می تونستم بکنم که نکردم . شاید اگه تو یه روستا بودم که جنگل های کنارش تا دامنه کوه ها می رفت ، الان با تمام حیوانات جنگلش دوست بودم و قله کوه هاش برام تکراری شده بود . اما توی شهر زندگی می کنم . یه شهر بزرگ و شلوغ . همه چیز فرق می کنه . حالا هدفای دیگه ای دارم . دلم می خواد چند تا کار رو با هم بکنم و دوست دارم تو همشون هم موفق بشم و به نتیجه برسم . خیلی امید دارم اما به همون اندازه هم از اینکه یه وقت بهشون نرسم نگرانم . میتونم . مطمئنم . باید تلاش کنم . من خیلی می خوابم . شب می خوابم . روزهای تعطیل تا ظهر می خوابم . تو مدرسه می خوابم . بعد از ظهر ها دو سه ساعتی می خوابم و بعد دوباره شب هم می خوابم . الان احساس کردم حیف نیست نوجوونیم رو با خواب هدر بدم ؟ تا الان فکر می کردم خواب خیلی حال می ده . اما الان احساس می کنم اشتباه کردم . باید پاشم . بدوم . بدوم تا به همه کارهام برسم . چون خیلی کار عقب مونده دارم .

فوتبال . بزرگترین آرزوم تو زندگی همینه . اول دلم میخواد تو بازی استقلال و پرسپولیس برای استقلال بازی کنم و گل بزنم . بعد تو جام جهانی برای ایران بازی کنم و از همه مهمتر تو بارسلونا در مقابل رئال و چلسی . دلم می خواد چلسی رو با گل خودم حذف کنم . بارسلونا . می رسم . بهش می رسم . مطمئنم ...

از یه طرف دلم می خواد بنویسم . کتاب . داستان تخیلی . هزار جور سوژه تو ذهنمه . هر دفعه شروع می کنم نصفه میمونه . آخرین سوژه هفته پیش به ذهنم زد . کتاب توپی میشه . چاپش می کنم . دوست دارم نوجوون ها از کتاب های من لذت ببرند . همون طور که من روحم با خوندن کتاب های جان کریستوفر ، لوییس سکر ، دارن شان ، امیلی رودا ، جی کی رولینگ و ... به پرواز در میاد . کاری نداره . به این یکی هم میرسم ....

از یه طرف هم درسم خوبه . حیفه بهش بی محلی کنم . هیچ وقت به این که دانشمند و دکتر و مهندس بشم فکر نکردم . چون راستش خوشم نمیاد . ولی فکر می کنم آخرش به اینها هم می رسم . البته راجع به کنکور جدا هیچ نظری ندارم .

ذهنم شلوغه . دارم می ریزم بیرون . نمی خوام بخوابم . الان ساعت سه شبه . احتمال نود درصد فردا سر همه کلاس ها جز ورزش خوابم . ولی نمی خوام بخوابم . می خوام بدوم . می خوام تو بارسلونا بازی کنم . قبل از اینکه مسی از بارسلونا بره . می خوام کنارش بازی کنم . من پاس بدم و اون بکنتش تو گل . بزرگترین آرزومه . آخر بازی هم بریم طرف تماشاچی هایی که فریاد خوشحالیشون نیوکمپ رو منفجر کرده و براشون دست تکون بدیم .

می خوام سریعتر کتابم چاپ بشه . کتاب من .

رویا نیست . واقعیتش می کنم . با تمام وجود سعی می کنم . می دونم خدا هم کمک می کنه . روش حساب می کنم . بذار از فرصتم استفاده کنم . بعدا وقت واسه خوابیدن زیاده . نمی خوابم ... "

و بعدش خوابیدم ...

بازی استقلال و پرسپولیس در روز جمعه برگزار شد و با نتیجه مساوی یک یک هم به پایان رسید . آمار و ارقام بعد از بازی همه نشان از برتری تیم پرسپولیس در این بازی می داد . تو برنامه نود هم کارشناس برنامه استقلال رو به نوعی تحقیر کرد و از پرسپولیس به عنوان یک تیم قدرتمند نام برد . البته از پشیمانی این کارشناس در آخر برنامه بگذریم که به خاطر برخورد بسیار خوب مربی استقلال در مقابل حرف های او بود . و ...

اما همه چیز در نود دقیقه یک مسابقه نیست . بلکه شرایط قبل از مسابقه و شرایط بعد از مسابقه به همراه نود دقیقه هست که تیم برتر رو مشخص می کنه . و این تیم استقلال بود که پیروز این مسابقه بود و سر بلند از زمین خارج شد .

اثبات این حرف اصلا کار سختی نیست و با در کنار هم گذاشتن شرایط استقلال و پرسپولیس در قبل و بعد  و هنگام مسابقه به راحتی قابل درک هست .

اول به شرایط تیم پرسپولیس قبل از دربی می پردازیم :

تیم پرسپولیس طبق گفته مربی خودشون دیگه از قهرمانی در لیگ کاملا نا امید شده بود و تمام تمرکزش رو روی این بازی گذاشته بود . بازیکنان این تیم تمام نیروشون رو روی این بازی گذاشته بودند و بدون اینکه فکر دیگری تو سرشون داشته باشن تمام فکرشون روی این بازی بود . پرسپولیسیها تمام بازیکنانشون رو در اختیار داشتند و هیچ مصدوم یا محرومی نداشتند . و علاوه بر تمام این ها یکی از بهترین بازیکنان ایران یعنی حسین کعبی رو از این بازی در تیم خودشون قرار داده بودند . خلاصه اینکه تمام شرایط برای این تیم قبل از دربی مهیا بود و اونها به جز پیروزی در این مسابقه هیچ فکر دیگری در سر نداشتند .

اما شرایط قبل از دربی برای استقلال :

این تیم در کورس قهرمانی قرار داشت و نمیتونست تمام نیروش رو برای این بازی بگذاره . بازیکنان این تیم علاوه بر تمرکز بر روی این بازی نیم نگاهی هم به جام داشتند . برای استقلال این مسابقه فقط یک دربی نبود بلکه گامی در راه قهرمانی این تیم به حساب میومد . به خاطر همین استرس دو چندان بر روی بازیکنان این تیم قرار داشت . استقلال یک مصدوم اصلی از ابتدای فصل داشت که کلیدی ترین بازیکن این تیم در فصل قبل بود . مجتبی جباری . که با بد شانسی دوباره مصدوم شد و دربی را از دست داد . همچنین استقلال کاپیتان با ارزش خود یعنی محمود فکری را در این بازی به دلیل مصدومیت در اختیار نداشت که همین باعث بروز مشکل در این تیم می شد . و بزرگترین ضربه روحی ممکن به این تیم وارد شده بود که همون اعلام حذف این تیم از باشگاههای آسیا بود . این عامل به تنهایی می تونه یک تیم رو از پا در بیاره . و در آخر هم کادر مدیریتی این باشگاه بود که مشخص نبود چه کسی مدیر عامل خواهد شد و وضعیت تمام باشگاه نا مشخص بود .

دو تیم استقلال و پرسپولیس با این شرایط در برابر هم صف آرایی کردند .

اما شرایط هنگام بازی :

من به عنوان یکی از هواداران استقلال در استادیوم حاضر بودم . کلا هشتاد هزار نفر در استادیوم حاضر بودند که از این تعداد حدود هفتاد درصد پرسپولیسی و سی در صد استقلالی بودند . با این همه هواداران متعصب استقلال هرگز نگذاشتند این کمبود به چشم بیاد . این وضعیت ورزشگاه بود . اگر نگاهی به بازیکنان دو تیم هم بیندازیم یار دیگر شرایط بهتر پرسپولیس مشخص می شود . پرسپولیس از وجود بازیکنانی چون کعبی ، نیکبخت ( کثیف ) ، معدنچی ، باقری ، اسدی و آشوبی که به اعتقاد من بهترین بازیکن این تیم بود بهره می برد . در مقابل استقلال به جز اکبر پور که چندان خوب نبود ، انصاریان ( متعصب ترین ) ، کاظمی و طالب لو که بهترین بازیکن دربی شناخته شد بازیکن شاخصی نداشت .

و در آخر شرایط بعد از مسابقه :

استقلال با این مساوی چهل و شش امتیازی شد و با تیم صدر نشین هم امتیاز شد و همچنان از مدعیان اصلی قهرمانی به حساب می آید . از سوی دیگر این تیم فاصله تحقیر آمیزش با پرسپولیس یعنی دوازده امتیاز را حفظ کرد .     

                                                                                                                                         سلام

یه هفته از تعطیلات گذشت و نزدیک یک هفته دیگه به پایانش مونده . امیدوارم تعطیلات به همتون خوش گذشته باشه . واسه من که هیچ جالب نبود . البته تا اینجاش . یه جورهایی نمیشه اسمش رو گذاشت تعطیلات . شاید اگر ده فروردین استقلال پرسپولیس رو بزنه اونوقت بگم تعطیلات بهم خوش گذشته . این یه هفته اصلا حوصله تایپ مطلب نداشتم . البته بروز نشدن یه دلیل دیگه هم داشت . بعد از قسمت آخر دیوانگی در فیض به نظرم اومد تا چند روز مطلب جدیدی نزنم تا توجه همه به داستان جلب بشه که خب ، اونهایی که باید می خوندند خوندند . حالا امروز می خوام خاطره باحال کوه رفتن با آقای انصاری ، معلم دینی مدرسمون ، رو براتون تعریف کنم . تو عکسی که براتون گذاشتم تمام بچه ها و آقای انصاری هستند . عکس رو هم یکی از بچه های سوم گرفته که اسمش علیرضاست و بچه خیلی باحالیه . قیافشم کپی پسر عمه منه . حالا بی خیال پسر عمه من شید و خاطره رو بشنوید :

ساعت پنج صبح آخرین جمعه سال 85 بود . قرارمون با آقای انصاری بین ساعت پنج و نیم تا یه ربع به شش صبح تو میدون رسالت بود . اونجوری که بچه ها دیروز توی کلاس می گفتند احتمالا بیست نفری میومدند . آقای انصاری هم گفته بود فقط پنج نفری که اول برسند رو با پراید خودش می بره و بقیه باید با اتوبوس یا تاکسی بیان . من هم که کسی نیستم که این فرصت ها رو از دست بدم . سریع آماده شدم و طوری حرکت کردم که راس ساعت پنج و نیم اونجا بودم . آقای انصاری در حالی که در ماشینش باز بود توی اون نشسته بود . در کمال تعجب من اولین نفری بودم که رسیده بودم سر قرار . سلام علیک کردیم و خلاصه تا یه ربع به شش صبر کردیم . از اون بیست نفری که می گفتند ما صد در صد میایم فقط شش نفر اومده بودند . عجیب بود . به هر حال شش نفری خودمون رو چپوندیم توی ماشین آقای انصاری و حرکت کردیم . طوری نشسته بودیم که کسی خبر نداشت دست و پاش کجاست . رفتیم به سمت پارک جمشیدیه تا بریم کلکچال . از ماشین ریختیم بیرون ( چون تو اون حالت کسی توان عادی پیاده شدن رو نداشت . ) تا ایستگاه اول رو با هر بدبختی بود پا به پای آقای انصاری رفتیم . تو راه هیچ توقفی نداشتیم . و حدود چهل دقیقه راه تا ایستگاه اول رو یه کله طی کردیم . تازه با اصرار ما تو ایستگاه اول حدود سه دقیقه استراحت کردیم . یه آبی خوردیم و دوباره راه افتادیم . من هر وقت به این کوه میومدم تا همینجاش بالا میومدم و از اینجا به بعد راه رو بلد نبودم . به خاطر همین تمام سعی خودم رو کردم تا از آقای انصاری عقب نیفتم . یا هر طور که بود تو دیدرسم باشه که ببینم داره کدوم وری میره . مسیر رو ادامه دادیم تا به جایی رسیدیم که دیگه جاده از خاک نبود . بلکه از برفی بود که توسط هزاران پا کوبیده و حالا سفت و مسطح شده بود . وقتی به برگشت فکر می کردم ترس برم می داشت . میگم چرا . خلاصه . نیم ساعت دیگه راه رفتیم تا بالاخره به یه ایستگاه دیگه رسیدیم و از برخورد آقای انصاری این طور به نظر میومد که اینجا آخرشه و باید بریم پایین . رفتیم لب یه پرتگاه که نمای بسیار زیبایی از تهران داشت و از طبیعت لذت بردیم . هوا هم عالی بود . مشغول عکس گرفتن از طبیعت و از همدیگه بودیم که با دیدن آقای انصاری که با یه کیسه پر رانی از بوفه خارج شد خر کیف شدیم . طوری که نزدیک بود خودمون رو از پرتگاه پرت کنیم پایین . خلاصه رانی رو خوردیم و وقت پایین رفتن شد . وقت بدبختی های من . من به زمین خوردن تو کوه مشهور بودم . مخصوصا موقع پایین اومدن . من تو زمین صاف و خشک هم گاهی وقت ها می خوردم زمین . چه برسه حالا که شیب در تمام مناطق بیش از سی چهل در جه بود و زمین هم پوشیده از یخ بود . با کلی سلام و صلوات پایین رفتن رو شروع کردم . حدود پنج دقیقه رفتم و وقتی که سرم رو بلند کردم دیدم همه دارن با تعجب من رو نگاه می کنن . من هم تعجب کردم و دنبال دلیل تعجبشون گشتم و بعد از چند لحظه فکر کردن متوجه شدم که تا حالا زمین نخوردم و همین باعث تعجب اونها و من شده بود . یه کم به اطرافم نگاه کردم و فهمیدم چرا زمین نخوردم . کفشام . من اون روز کفش های کوهم رو پوشیده بودم . همیشه موقع کوه رفتن یادم می رفت بپوشمشون . اما اون روز بر حسب اتفاق پوشیده بودمشون . خوشحال شدم وقضیه رو به بقیه گفتم . اونها هم از اینکه یه سوژه خنده از دستشون پریده بود ناراحت بودند . اما به خوبی جلوی من آبرو داری کردند . از همون ابتدای پایین اومدن من و بهروز و آرمان و سرتیپ خیلی از آقای انصاری، غفارزاده و علیرضا عقب موندیم . اما پایین اومدنش واقعا خوش گذشت . به هر ترتیب به آقای انصاری و بقیه رسیدیم . از کوه پایین اومدیم و دوباره با همون حالت قبلی توی ماشین نشستیم . به پیشنهاد آقای انصاری رفتیم به یه حلیمی توی خیابون نیاوران . قرار شد دنگی باشه . حلیمش عالی بود . خستگی کوه رو از تنمون در کرد . اما بهتر از اون این بود که آقای انصاری نگذاشت کسی دست تو جیبش کنه و همه رو خودش حساب کرد . ما هم که بسیار شرمسار شده بودیم از مغازه خارج شدیم و سوار ماشین شدیم . با همون وضعیت اسف بار . همش نگران بودیم منکرات یا همون پلیس ارشاد به خاطر طرز نشستنمون بهمون گیر نده . تو راه کلی خندیدیم . آقای انصاری کلی لطف کردن و هر کدوممون رو نزدیک خونه پیاده کردند . آخرین اتفاق جالبی که افتاد هم جریمه شدن آقای انصاری توسط پلیس بود . البته چهار هزار تومن . ما هم مرام گذاشتیم و پولش رو طوری که آقای انصاری متوجه نشه گذاشتیم لای برگ جریمه رو داشبورد ماشینش . البته وقتی من از ماشین پیاده شدم فهمید و خواست پول رو برگردونه اما ما قبول نکردیم . آره دیگه . اینم کل ماجرا بود . من کوه زیاد رفتم اما این یکی خیلی حال داد . جاتون خالی بود . میخواستم فیلمش رو براتون بذارم نشد . این عکس رو به جاش گذاشتم .

تا مطلب بعدی که راجع به بازی استقلال پرسپولیس خواهد بود خداحافظ .

( از راست : بهروز – سرتیپ – خودم – آقای انصاری – آرمان – غفار زاده )

سلام

بالاخره سال ۱۳۸۶ از راه رسید و یه صفحه جدید تو دفتر زندگیمون باز شد . امیدوارم سال ۱۳۸۶ سال موفقیت های بزرگ برای تو باشه و تو اون به هر چی که می خوای برسی .

تو هم آرزو کن سال ۱۳۸۶ سالی باشه که انتظار به پایان برسه و آقامون بیاد .

 حول حالنا الی احسن الحال

آقای خاله همچنان داشت ما رو تهدید می کرد . من به سرعت یه اس ام اس سر کاری نوشتم و آماده فرستادن اون شدم . وقتی مطمئن شدم که همه بچه ها از قضیه با خبر شدند دکمه ارسال رو فشار دادم و در همون حال تو دلم اشهد می خوندم . اولین کسی که اس ام اس رو گرفت آقای خاله بود . چند لحظه بعد تمه سگ و آقای دایی هم اون رو دریافت کردند . همین که هر سه مشغول خوندن شدند من فریاد زدم : حالا

و هر کدوم از بچه ها به سمت یکی از اونها حمله ور شدند . من تمام سعیم رو کردم که در اون لحظه فقط روی آقای دایی تمرکز کنم . در این کار موفق بودم و در یک حرکت ناگهانی با مشت به صورت آقای دایی کوبیدم . آقای دایی با خوردن این ضربه کمی گیج شد و تا اومد به خودش بیاد با چند ضربه پیاپی از سوی من و پرنس به زمین افتاد . سرم رو چرخوندم . همه بچه ها موفق شده بودند . نقشه گرفته بود . با فریاد به پرنس گفتم : گروگان ها رو باز کن .

و پرنس دوباره با همون حرکت چرخشی بسیار سریع و بی نظیر همه رو باز کرد . گروگان ها که اینبار خیلی زود متوجه باز شدن طناب ها شده بودند ، به سرعت از جا بلند شدند و همراه با بقیه بچه ها از در اتاق فرار کردند . اما هنوز به در پشتی نرسیده بودیم که با صدای تیر اندازی در جا خشکمون زد . دیگه اینجای ماجرا رو پیشبینی نکرده بودیم . قضیه خطری شده بود . به نظر میومد در اون لحظه همه دارن به یه چیز فکر می کنند .... احتمال کشته شدن وجود داره . با شنیدن صدای دومین تیر من فریاد زدم : پراکنده شید . جدا از هم به سمت در باغ فرار کنید . سریعتر .

انگار همه منتظر بودند چون همین که حرفم تمام شد همه به سرعت از رد خارج شدند و به سمت در باغ فرار کردند . من هم با آخرین سرعتی که می تونستم پا به فرار گذاشتم . با سرعت بالایی گام بر می داشتم . از بقیه خبر نداشتم . اگر از در باغ عبور می کردیم ، احتمال نجاتمون ده برابر می شد . فقط کافی بود به اون در لعنتی برسیم . اما در همون لحظه تیری که درست کنار پام روی زمین خورد باعث شد تعادلم رو از دست بدم و با صورت روی چمن های باغ بیفتم . دیگه امکان نداشت بتونم از جام پاشم . فقط امیدوار بودم بقیه نجات پیدا کنن . صدای دویدن کسی رو از پشت سرم می شنیدم و لحظه ای بعد دست نیرومندی من رو از روی زمین بلند کرد . چهره آقای دایی رو در مقابلم دیدم . اون اسلحش رو روی سرم گذاشته بود و داشت من رو به ساختمون بر می گردوند . دیگه توان ترسیدن هم نداشتم وگرنه صحنه خیلی ترسناکی بود . آقای دایی من رو با خشونت دنبال خودش می کشید . یک لحظه صدای زنگ موبایلش به گوش رسید . من رو روی زمین پرت کرد و موبایلش رو جواب داد . از صحبت هاش سر در نمیاوردم . انگار رمزی صحبت می کرد . اما خمین که موبایل رو قطع کرد با خنده به من گفت : خب دیگه . کارتون تمومه . تا چند دقیقه دیگه رفیقات رو هم می گیریم و اونوقت موقع خوشی ماست .

و با صدای بلندی خندید .

آقای دایی من رو به آشپزخونه برد و دست و پام رو بست . خودش هم روی یک صندلی نشست و شروع کرد به بازی کردن با کلتش . منتظر بود که رفقاش با بقیه گروگان ها بیان . من از حال عادی خارج شده بودم . نمی دونستم دقیقا چه اتفاقاتی داره میفته . و وقتی به خودم اومدم که دیدم نا خواسته شروع به صحبت کردم . بدون اینکه روی کلمات و عبارات فکر کنم .

- کی باورش می شه ؟

آقای دایی با تعجب سرش رو بلند کرد و به من نگاه کرد . من ادامه دادم : کی باورش می شه ؟ کی ؟

آقای دایی با بی تفاوتی گفت : چی رو ؟

- این که آقای دایی تو چنین کاری دست داشته باشه .

چند لحظه هر دو در سکوت به هم نگاه کردیم . من گفتم : نه نه . هیچکس باور نمی کنه . هیچکس .

آقای دایی که انگار ناراحت شده بود گفت : خفه می شی یا حتما باید بهت پوزبند بزنم ؟

من تازه به خودم مسلط شده بودم . حالا می دونستم که این تنها راهه . پس بدون اینکه به حرفش توجه کنم ادامه دادم : آخه شما دیگه چرا ؟ شما که این همه از بهشت و جهنم حرف می زدید دیگه چرا ؟ شما که این همه می گفتید از خدا خوف دارید دیگه چرا ؟ نه نه . من می دونم که این کار شما نیست . برادرتون شما رو وارد این کار کرده . اون داره همه رو بازی می ده و از شما به عنوان یه مهره برای این بازی کثیفش استفاده می کنه . اما تعجب می کنم . شما آدمی نبودید که به این راحتی بشه از تون سوء استفاده کرد . این کاری که شما الان دارید انجام می دید یه جور حق الناسه . شما کسی نیستید که به این راحتی حق الناس به گردنش بیفته . نمی دونم برای چی این کار رو کردید . نمی دونم آقای خاله به شما چی گفته . نمی دونم . یعنی برادرتون اونقدر براتون مهمه که به خاطرش حق الناس بکنید ؟

آقای دایی به فکر فرو رفته بود . انگار تیری که در تاریکی رها کرده بودم به هدف نشسته بود . چند لحظه بعد آقای دایی با صدای آرامی گفت : من نمی دونم . اون به من گفت این کار به نفع هممونه . گرچه من از اول هم زیاد راضی به انجام این کار نبودم . اما ... نمی دونم .

من که می دیدم حرفام داره تاثیر می ذاره ادامه دادم : چرا . شما خوب می دونید . نذارید ازتون سوء استفاده بشه . هنوز دیر نشده . شما می تونید برگردید .

- اما چطوری ؟

- چطوریش با خودتونه . تا قبل از اینکه بقیه بیان تصمیم بگیرین . تکلیفتونو با خودتون روشن کنید . یا برادرتون ، یا رضای خدا .

خودم با حرفام حال کردم . آقای دایی شدیدا به فکر فرو رفت . من هم تو اون مدت از خدا می خواستم به دلش بندازه که برگرده .

و در یک لحظه رویایی آقای دایی سرش رو بلند کرد و گفت : تو درست می گی . من تا حالا اشتباه کردم . اما از حالا به بعد دیگه نه .

و از جاش بلند شد و به سمت من اومد تا دست و پام رو باز کنه . من که از خوشحالی می خواستم داد بزنم گفتم : خیلی خوشحالم که راه درست رو انتخاب کردید . اما باید با نقشه پیش بریم .

آقای دایی متوقف شد و منتظر شنیدن بقیه حرف من موند .

- ما نباید تابلو بازی در بیاریم . شما کاملا عادی رفتار کنید . انگار نه انگار اتفاقی افتاده . وقتی آقای خاله و تمه سگ با گروگان ها برگشتند شما وارد عمل بشید . اول عادی باشید . اما سر یه فرصت مناسب سعی کنید آقای خاله رو یه جوری گیر بندازید . تمه سگ هم با ما . اینطوری بهتره .

و وقتی دیدم آقای دایی با حرکت سرش حرفم رو تایید کرد خیالم راحت شد .

قرار شد دست های من رو الکی ببندیم و وقتی آقای دایی وارد عمل شد من هم بقیه رو آزاد کنم و با هم بریزیم سر تمه سگ .

چند دقیقه بعد آقای خاله و تمه سگ همراه با بقیه گروگان ها از راه رسیدند . من با دیدن وضعیت بچه ها به وحشت افتادم . مولانا دست راستش رو محکم چسبونده بود به بدنش و کاملا مشخص بود که داره درد می کشه . از گوشه لب پرنس هم خون می چکید . اما قیافه اش کاملا عادی بود . بقیه بچه ها هم یا لباس هاشون پاره شده بود یا سر و صورتشون زخم شده بود . آقای حاجی و آقای مدیری با قیافه هایی درهم در کنار ما روی زمین نشستند اما آقای منطقی با اینکه دو دستی چشم هاش رو گرفته بود ، باز هم به شدت از چشم هاش اشک میومد . حالش هیچ خوب نبود . من جا خوردم . با این وضع ممکن بود نشه از پس تمه سگ بر اومد . آقای دایی هم که مثل من تعجب کرده بود از آقای خاله پرسید : اینها چرا اینجوری شدن ؟ چی کارشون کردی ؟

آقای خاله با خونسردی گفت : هیچی بابا این بچه ها یه کم تخس بازی در اوردن زدمشون . منطقی هم یه کم بیش از حد مقاومت کرد ، منم اشک آور رو صاف زدم تو چشمش . همین .

و سپس به من نگاه کرد و گفت : این چرا هیچیش نیست ؟ نزدیش ؟

و وقتی جوابی از آقای دایی نشنید گفت : بهتر که نزدی . خیلی وقت بود تحملش کرده بودم . حالا وقتشه که خودم یه حال اساسی بهش بدم .

همین که خواست با لگد به من ضربه بزنه آقای دایی با ته کلت محکم زد تو کمرش و باعث شد از درد فریاد بکشه و بیفته رو زمین . من هم معطل نکردم و به سرعت بلند شدم و شروع به باز کردن دست های پرنس کردم که به نظر سالم تر از بقیه بود . تو این مدت تمه سگ با آقای دایی در گیر شده بود و آقای خاله هم داشت از زمین بلند می شد .

پرنس آزاد شد . یک لحظه سر جاش ایستاد و بعد به طور ناگهانی شمشیرش رو از غلاف بیرون کشید و در مسیری دایره ای شروع به حرکت کرد . دیگه همه بچه ها آزاد شده بودند . باید تقسیم می شدیم . من با فریاد گفتم : i 3 ، پسر شجاع و کالین برید کمک آقای دایی . من و پرنس و اسموکر هم حساب تمه سگ رو می رسیم . نذارید نفس بکشن .

در این بین مولانا گفت : پس من چی ؟

من که دیگه فرصت بگو مگو نداشتم گفتم : تو با این دستت کاری نمی تونی بکنی .

اما تقریبا بلافاصله با دیدن لانچیکویی که مولانا از کمرسش در اورد از گفته ام پشیمان شدم . چشمکی به هم زدیم و مولانا هم به کمک آقای دایی رفت .

در این سمت من و اسموکر رو در روی تمه سگ بودیم و پرنس با شمشیر آخته اش دور ما می چرخید و موجب به هم خوردن تمرکز تمه سگ می شد . چند لحظه ای به همین شکل گذشت تا اینکه اولین حرکت از سوی اسموکر انجام شد . او به سرعت به سمت تمه سگ هجوم برد اما قبل از اینکه به اوبرسد مسیرش را عوض کرد و از او دور شد . سپس دوباره از طرفی دیگر این حرکت را تکرار کرد . چند بار دیگر هم این کار را تکرار کرد . پرنس همچنان می چرخید . تمه سگ گیج شده بود . ناگهان دلیل این حرکت اسموکر را فهمیدم . و لحظه ای بعد من هم کار اسموکر را انجام می دادم . تمه سگ دیگه کاملا گیج شده بود . کم کم داشت عصبی می شد و مدام پشت دستش را به سبیل هایش می کشید . و بالاخره قاطی کرد . فریاد بلندی کشید و به سمت من حمله ور شد . اما پرنس که انگار منتظر همین حرکت بود نوک شمشیرش را جلوی پای تمه سگ به زمین زد و در جا روی دسته شمشیرش یک پشتک بسیار سریع زد و همزمان شمشیرش را از زمین بیرون کشید و همراه با آن درست پشت تمه سگ فرود آمد و بدون درنگ با تمام قدرت شمشیرش را به کمر او زد . تمام این کارها در یک ثانیه انجام شد و باید تمه سگ در اثر این ضربه شمشیر نصف می شد . من وحشت کرده بودم . قرار نبود کسی کشته بشه اون هم با این وضع . اما در مقابل ما تمه سگ بدون اینکه خونی از بدنش ریخته بشه ، بیهوش ، به زمین افتاد . من با نگاهی سرشار از پرسش و حیرت به پرنس نگاه کردم . پرنس در مقابل خندید و گفت : ارزشش رو نداشت که خونش با شمشیر پرنس ریخته بشه . من شمشیر رو کند کرده بودم که یه وقت اتفاق بدی نیفته . مثل الان . انگار فکر خوبی کرده بودم . نه ؟

من نمی دونستم در اون لحظه چطور از پرنس تشکر کنم .فقط خندیدم . اسموکر هم خندید . پرنس هم جوابمونو با خنده داد . سپس با هم به بقیه بچه ها نگاه کردیم و با دیدن صحنه نبردشون با آقای خاله به خنده افتادیم . آقای خاله با قیافه ای آش و لاش در یک سمت روی زمین افتاده بود و از درد به خودش می پیچید . در طرف دیگه هم آقای دایی و بچه ها مولانا رو گرفته بودند که قاطی کرده بود و همچنان لانچیکو به دست می خواست به زدن آقای خاله ادامه بده . آقای منطقی ، آقای مدیری و آقای حاجی هم با تعجب به جریانات داخل اتاق نگاه می کردند . من هم در دل بسیار خوشحال بودم و خدا رو شکر می کردم که در این موقعیت دارم میخندم . چون ممکن بود ماجرا خوب پیش نره و مطمئنا اون وقت خیلی بد می شد .

حدود یک ساعت بعد ، آقای خاله و تمه سگ با دست و پای بسته وسط اتاق نشسته بودند . آقای حاجی رفته بود به مدرسه تا کارها رو راست و ریس کنه . i 3 هم آقای منطقی و موبانا رو برده بود به درمونگاه برای مداوا . من و پرنس و کالین و پسر شجاع هم در گوشه ای از اتاق در کنار هم ایستاده بودیم و به آقای خاله و تمه سگ چشم دوخته بودیم . آقای دایی دم در ایستاده بود . نمی شد فهمید خوشحاله یا ناراحت . به هر حال اون تصمیم بزرگ و سختی گرفته بود . آقای مدیری هم در اتاق قدم می زد . فضای اتاق سنگین شده بود . هیچکس حرف نمی زد . سکوت داشت کم کم آزار دهنده می شد که آقای مدیری اون رو شکست : آقای خاله . می خوام قبل از اینکه پلیس بیاد خودت برام همه چیز رو روشن کنی . من اصلا نمی دونم این کارها برای چیه . پس از همین جا شروع کن . بگو داری چی کار می کنی .

آقای خاله با صدای آرومی گفت : پیر مرد ساده . فکر کردی کارهای به این مهمی رو بهت می گم ؟

و سپس پوزخند زد . آقای مدیری که ناراحت شده بود با نفرت به او نگاه کرد . در همین موقع چیزی در ذهن من جرقه زد . در حالی که برگه ای رو که از روی میز تمه سگ برداشته بودم از جیبم در میاوردم به سمت آقای مدیری و آقای خاله رفتم . برگه رو جلوی آقای خاله تکون دادم و گفتم : نمی خوای صحبت کنی نکن . این برگه همه چیز رو روشن می کنه .

آقای خاله که انگار با دیدن برگه رم کرده بود فریاد زد : این برگه رو از کجا اوردی پسره آشغال . از تو فضول تر تو این دنیا نیست . بدش به من او ن برگه رو .

اما نمی تونست بیش از یکی دو سانت از جاش تکون بخوره . من در حالی که تو صورت آقای خاله نگاه می کردم و لبخند می زدم برگه رو به آقای مدیری دادم و گفتم : بفرمایید .

و برگشتم سر جام .

آقای خاله که حالا نا امید شده بود با ناراحتی به زمین چشم دوخته بود و تند تند نفس می کشید . آقای مدیری یک بار از اول تا آخر برگه رو با دقت خواند و در حالی که از شدت تعجب دهانش باز مانده بود سرش را از روی برگه بلند کرد و به آقای خاله چشم دوخت و گفت : آ . خ . حاکم مدارس منتخب . پس آ . خ تویی . باورنکردنیه .

و با بهت و حیرت به آقای خاله چشم دوخت .

چند لحظه بعد ادامه داد : خبر تغییر در کادر و روش کار چند تا از مدارس مهم تو این دو سه سال اخیر به گوشم رسیده بود . می دونستم که داره یه اتفاقاتی میفته . اما تو خواب هم نمی دیدم که یه همچین کسی این کار ها رو انجام داده . اما یه سوال دیگه . تو هیچ مدرسه ای گروگان گیری نشده بود . چرا اینجا این کار رو کردی ؟

آقای خاله که سکوت رو بی فایده می دید شروع به صحبت کرد : هیچ مدرسه ای در مقابل اقدامات من بیش از یک سال دوام نمیاورد . من در مدت یک سال کارهای لازم رو تو اون مدرسه می کردم . بعد یه نفر رو از طرف خودم اونجا مسئول می کردم و خودم به عنوان یه مخالف با تغییرات ایجاد شده از اون مدرسه بیرون میومدم و می رفتم به مدرسه بعدی . من پنج مدرسه از شش مدرسه منتخب رو تحت اختیار خودم در اورده بودم و این مدرسه آخریش بود . اگر اینجا رو هم می گرفتم کار تمام بود . من شش مدرسه منتخب رو در اختیار داشتم و به راحتی می تونستم رئیس کل مدارس تهران باشم بدون اینکه کوچکترین اسمی از من به جا بمونه . اما اینجا کارم یه کم بیش از حد طول کشید . این کار باید پارسال تمام می شد . اما یکی از بچه های فضول این مدرسه بدون اینکه بدونه داره چی کار می کنه باعث شد من رو از مقام خودم تو مدرسه برکنار کنند . اون موقع سخت ترین روزهای کار من بود . به هر بدبختی بود یه شغل دیگه تو مدرسه گرفتم . اما دیگه اون قدرت و نفوذ قبل رو نداشتم . هر کاری می خواستم بکنم بلافاصله اون پسر ، که حالا دوستاش هم باهاش بودن ، به کمک یکی از معلم ها سد راهم می شدند . دیگه داشت دیر می شد . به خاطر همین مجبور شدم شما ها رو اینجوری بترسونم و کاری کنم که از من حساب ببرید .

آقای مدیری که از شنیدن ماجرا متعجب شده بود از آقای خاله پرسید : توی این لیست اسم چند تا از معلم ها هم هست . اونها چی کاره بودن ؟

آقای خاله ادامه داد : اسامی معلم های مزاحمه . همشون رو خیلی راحت از سر راه برداشتم جز یکی دوتاشون . مجبور شدم برای اون یکی دوتا بیرون مدرسه مشکلاتی ایجاد کنم تا یه کم ذهنشون از مدرسه دور بشه .

دوباره سکوت حاکم شد . من به فکر فرو رفتم که از صبح تا حالا چه گذشت . ناگهان یاد چیزی افتادم . با هیجان رو به آقای خاله پرسیدم : من امروز توی باغچه رو به روی مدرسه یه تغییری دیدم . خاک یه تیکه جا به جا شده بود و گل هاش ...

اما آقای خاله نگذاشت حرفم تمام بشه و گفت : می گم فضولی بگو نه . آره . اون هم کار ما بود . شب قبلش هر چی به هژیر گفتیم از مدرسه بره بیرون نرفت . ما هم مجبور شدیم شبونه از اونجایی که توی فضول دیدی یه تونل بکنیم و بریزیم تو خونش . ما اون و خونوادش رو بردیم خونه یکی از اقوامش و تهدیدش کردیم که اگه برگرده یا به کسی چیزی بگه برای خونوادش اتفاق بدی میفته .

آقای مدیری با تعجب گفت : عجب

و دیگه کسی چیزی نگفت .

حدود یه ربع بعد در باز شد و i 3 به همراه مولانا و آقای منطقی وارد شدند . دست مولانا رو گچ گرفته بودند و یکی از چشم های آقای منطقی رو هم بسته بودند . غیر از این مشکل دیگری پیش نیامده بود . آقای مدیری با خوشحالی گفت : حال همتون خوبه ؟

و وقتی همه جواب مثبت دادند ادامه داد : عالیه . تا چند دقیقه دیگه هم پلیس می رسه و اینها رو با خودش می بره .

همه خوشحال شدند و چند تا از بچه ها هورا کشیدند . ناگهان i 3 همه رو ساکت کرد و گفت : خب . حالا که همه چی به خیر و خوشی تموم شد و همه هم سلامتند . ماشین هم که هست . بیاین همه با هم بریم شمال .

همه خندیدند . کالین گفت : تو هم خوشحالی ها .

من با شوخی به آقای منطقی اشاره کردم و گفتم : الان آمار کلی عقب افتادیم . به جای این حرف ها برید جزوه های آمارتونو بیارید .

و همه زدند زیر خنده . اما ناگهان آقای منطقی گفت : اتفاقا پیشنهاد بدی هم نیست .

و در حالی که همه با تعجب به اونگاه می کردند ادامه داد : البته شمال که نه . ولی میریم همین جا کنار سد می شینیم ناهار می خوریم . (  ~ )

و بچه ها با هورا کشیدن تشکر خودشون رو از آقای منطقی نشان دادند .

در همین لحظه موبایل من زنگ زد . روی گوشی اسم آقای مهاجر افتاده بود . با خوشحالی گفتم : سلام علیکم . آقای مهاجر . حال شما چطوره ؟

آقای مهاجر گفت : علیک سلام . نگران شدم . شما امروز ...

اما من نگذاشتم ادامه بده و گفتم : بی خیال ماجرای امروز بشید لطفا . همین الان به خوبی و خوشی تموم شد . مفصل هم هست . اگر می خواید بشنوید تا یک ساعت دیگه بیاین میدون لواسون . قراره با بچه ها و آقای مدیری و آقای منطقی و آقای دایی بریم دم سد ناهار بخوریم .

آقای مهاجر که یقینا در اون لحظه قیافه اش دیدنی شده بود گفت : چی ؟ آقای مدیری ؟ آقای منطقی ؟ آقای دایی ؟ میدون لواسون ؟ ناهار ؟ دیوونه شدی پسر ؟

من با خوشحالی گفتم : نمی دونم . چقدر سوال می کنید . یه ساعت دیگه میدون لواسون .

و گوشی رو قطع کردم .

روم رو به سمت بچه ها کردم و گفتم : آهای چرا من رو اینطوری نگاه می کنید ؟ خیلی دارم تحملتون می کنم ها !