نمی دونم چقدر منتظر موندم . نه می دونستم چه ساعتی اومدم مدرسه و نه می دونستم از چه ساعتی این پشت قایم شدم . پس نگاه کردن به ساعت هیچ ارزشی نداشت جز اینکه الکی حواسمو پرت می کرد . شاید اگر هی به ساعت نگاه می کردم کم کم خسته می شدم و احتمال داشت این خستگی باعث بشه از تصمیمم صرفنظر کنم . روی تیکه ای از زمین پشت آبخوری که خشک بود نشستم . اول هاش هر دقیقه سرم رو میچرخوندم و یواشکی نگاهی به در آینه ای و پنجره دفتر مینداختم . اما با گذشت زمان کم و کمتر شد و حالا چند دقیقه ای می شد که سرم رو برنگردونده بودم . اما به هیچ وجه دلم نمی خواست نا امید بشم . چون به خواست خودم نیومده بودم که بخوام با خواست خودم از اینجا برم . هنوز دلم بهم می گفت باید این پشت بمونم . نشسته بودم . سعی کردم با یه چیزی ذهنم رو مشغول کنم تا حوصله ام بیشتر از این سر نره . سوال های دیوونه کننده ای تو مخم بال بال می زد . سعی کردم تو ذهنم بررسیشون کنم . چرا ؟ چرا امروز همینطوری تعطیل شده ؟ در همه جا قفله ؟ آقای خاله تو دفتره ؟ و شیشه های دفترو مات کردند تا توش دیده نشه ؟ اگه امروز مدرسه تعطیله چه دلیلی وجود داره که آقای خاله تو مدرسه باشه ؟ هیچ چیز جور در نمیومد . ولی خب چه اتفاقی میتونه افتاده باشه ؟ قابل بررسی نبود . مخم داشت می ترکید . همه چیز رو هم تلنبار شده بود . دلم می خواست با یکی صحبت کنم . کار سختی نبود چون موبایلم همراهم بود . اما دلم نمی خواست بهش نگاه کردم . ممکن بود نگاهم به ساعت بیفته . دلم نمی خواست اینجوری بشه . اما دیگه واقعا مغزم داشت دود می کرد . اشکالی نداره ... اشکالی نداره .... . موبایل توی جیب کیفم بود . زیپ کیفم رو باز کردم و درش اوردم . همین که اومدم قفل موبایل رو باز کنم دیدم یه میس کال داشتم . شماره شو که زدم دیدم اسموکره . بهش زنگ زدم . بعد از دو سه تا بوق گوشی رو برداشت . من هم که از اینکه داشتم با یکی حرف میزدم خوشحال بودم گفتم : الو . سلام اسموکر جون .

- سلام پیام . خوبی ؟

- قربونت . تو چطوری ؟

- منم بد نیستم . چرا گوشیتو بر نداشتی ؟

- آخه یه جایی بودم نمیتونستم جواب بدم . حالا چی کار داشتی ؟

- هیچی . میخواستم بگم حالا که تعطیل شده با بچه ها یه جایی بریم .

-شرمنده . من الان جایی ام نمیتونم بیام .

- باشه . موردی نداره . باشه واسه یه وقت دیگه .

- آره . راستی تو از کجا فهمیدی مدرسه تعطیله ؟

- نمی دونم . فیضه دیگه . برنامه هاش همه از سه ماه قبل معلومه .

- آره . راست می گی . کسی به تو زنگ زد ؟

- آره . تمه سگ .

- خب چی گفت ؟

- هیچی . انگار خیلی عجله داشت . سریع سلام کرد و بعد گفت آقا اسموکر من از دبیرستان تماس می گیرم . فردا مدرسه تعطیله .

- همین ؟

- آره . ولی خب خیلی ضایع شدم . صداش خیلی عجیب غریب بود . اول فکر کردم تویی داری سر کارم میذاری . به خاطر همین بهش فحش دادم . اما وقتی فهمیدم واقعا خودشه نزدیک بود پشت تلفن از ترس غش کنم . حالا به نظرت من چی کار کنم ؟

صداش عجیب غریب بود ؟ چرا ؟ چرا نباید بشه تمه سگ با اون صدای تابلوش روتشخیص داد ؟ چی باعث تغییر صداش شده ؟

- الو ... پیام . رو خطی ؟

- آره ... آره .... ببین من دیگه باید برم . گوش کن ببین چی میگم . دم دست باش . ممکنه باهات کار داشته باشم . اگر به هر شکلی باهات تماس گرفتم سعی کن سریع خودتو به اونجایی که میگم برسونی . ممکنه برات میس کال بندازم . اونوقت یعنی مشکلی پیش اومده . بقیه بچه ها رو خبر کن و دنبالم بگردید . میتونید از مدرسه شروع کنید . خب دیگه کاری نداری ؟

- چه اتفاقی افتاده پیام ؟

- هیچی . دیدمت بهت میگم . من باید برم . خداحافظ .

و گوشی رو قطع کردم .

چند ثانیه به گوشی نگاه کردم . دو دقیقه صحبت کرده بودم . میشد حدودا هشتاد تومن . خیلی بد شد . ناگهان دلم ریخت . حدود ده دقیقه ای می شد که به دفتر نگاه نکرده بودم . یعنی ممکنه این دفعه اتفاقی افتاده باشه ؟ به آرومی سرم رو از بقل دیوار آبخوری بیرون اوردم و به دفتر نگاه کردم . نه . همون شکلی بود . اتفاقی نیفتاده بود . با ناراحتی سرم رو برگردوندم و دوباره به همون حالت نشستم . دیگه واقعا خسته شده بودم . اما نامید ... نه. من ناامید بشم ؟ عمرا ... . اون دو دقیقه ای که با اسموکر صحبت کرده بودم خیلی سر حالم کرده بود . شاید بد نبود اگر با یکی صحبت می کردم . من آدم سمجی هستم . اما اینبار دلم می خواست با یکی صحبت کنم که بتونه یه کم کمکم کنه و من رو از این آویزونی در بیاره . اما کی ؟ کی میتونه کمکم کنه ؟ کی می دونه تو این خرابشده چه خبره ؟ دوباره موبایل رو برداشتم و شروع کردم به گشتن بین اسم های توی دفترچه تلفنش . شماره آقای پارچه چی رو داشتم . شاید اون بدونه اینجا چه خبره . اما من نمیتونم خیلی باهش راحت باشم و حرفامو بهش بزنم . از رو اسمش گذشتم . چند نفر دیگه بودن اما از رو اسم اونها هم گذشتم . همینطور پایین تر میومدم که با دیدن یکی از شماره ها به خنده افتادم . شماره آقای خاله رو داشتم . بد نبود بهش زنگ بزنم و بگم ببخشید آقای خاله . شما نمیدونید چرا امروز مدرسه تعطیله ولی شما تو مدرسه هستید ؟ .. با مزه می شد . از روش گذشتم . چند تا اسم پایین تر رفتم . که با دیدن دو تا حرف m انگلیسی وایسادم . عجیبه که از همون اول یادش نیفتاده بودم . آقای مهاجر . من از سوم راهنمایی هر مشکلی برام پیش میومد با اون در میون میذاشتم و ازش راهنمایی میخواستم . اون هم با حرف هاش خیلی عالی از پس این کار بر میومد . به هر حال اون معلم این مدرسه هم هست . ممکنه بدونه اینجا چه خبره . هر چند بعیده . حد اقل میتونه کمکم کنه و بهم بگه چی کار کنم . اما یه چیزی از درونم میگفت پول موبایل زیاد میشه ... خفه شو ... دکمه تماس رو فشار دادم و گوشی رو در گوشم گذاشتم . یه بوق .. دوتا .. ناگهان صدای آقای مهاجر از اونور خط اومد که فهمیده بود منم و گفت : به سلام . خوبی پیام ؟

من که با شنیدن صداش خوشحال شده بودم و بی صبرانه دلم می خواست تمام سوال هامو ازش بپرسم گفتم : سلام آقا مهاجر . حال شما خوبه ؟

- ممنون . از کجا داری زنگ می زنی ؟ مگه مدرسه نیستی ؟

- نه . امروز مدرسه تعطیله .

- چرا ؟

- من نمی دونم . زنگ زدم از شما بپرسم .

- منم نمی دونم ..... چیزی شده ؟ صدات خیلی نگران به نظر میرسه .

- آره خب . راستش من نمی دونستم امروز مدرسه تعطیله و مثل همیشه حدود ساعت هفت رفتم مدرسه ...

و همه ماجرا رو براش تعریف کردم . اون هم فقط گوش کرد و بر خلاف همیشه تا تموم شدن حرف هام هیچ سوالی نپرسید . وقتی حرفام تموم شد چند ثانیه ای ساکت بود . من از اینکه بالاخره حرفام رو به یکی زده بودم احساس سبکی خوبی می کردم . البته بهش نگفته بودم که من هنوز تو مدرسه ام و منتظرم ببینم چه اتفاقی قراره بیفته .

بالاخره بعد از چند ثانیه آقای مهاجر با صدای آرامی گفت : تو هیچکس دیگه ای رو تو مدرسه ندیدی ؟

- نه

- توی دفتر کس دیگه ای نبود ؟

- نمی دونم . آخه آقای خاله خیلی سریع در رو بست .

- من احتمال می دم چند نفر دیگه هم تو دفتر هستند . حتما جلسه ای چیزی دارند .

- آخه چه جلسه ای که به خاطرش مدرسه رو تعطیل کردند و شیشه های دفتر رو هم مات کردند تا توش دیده نشه ؟

- نمی دونم . حالا تو چرا اینقدر شور می زنی ؟

- دلم میخواد بدونم آقای خاله داره چی کار می کنه . مطمئنم همه چیز زیر سر اونه .

و با گفتن این حرف ناخود آگاه سرم رو به طرف دفتر برگردوندم .

- راستش من خبر خاصی ندارم . اما سعی میکنم ....

اما من دیگه چیزی نمی شنیدم . در آینه ای ساختمون باز شده بود و آقای خاله در آستانه در ایستاده بود . با دیدن چهره اش خون تو رگ هام منجمد شد . انگار روح از بدنش بیرون کشیده شده بود . به سرعت سرم رو برگردوندم و تو دلم شروع به دعا خوندن کردم . چند لحظه بدون هیچ حرکتی گذشت . هیچ صدایی شنیده نمی شد . جرئت نداشتم دوباره سرم رو برگردونم . و چند لحظه بعد صدای قدم های سنگینی رو شنیدم که به آبخوری نزدیک می شد . خدایا ... اگر من رو پیدا می کرد چی می شد ؟

- الو ... الو .... پیام . روخطی ؟

گوشی رو قطع کردم . باید سریع تر یه جایی رو برای قایم شدن پیدا می کردم . اما کجا ؟ اگر توی یکی از توالت ها می رفتم بدون شک آقای خاله حرکت در ها رو می دید و می فهمید من اونجام . باید همونجا یه کاری می کردم .

تق ... تق... تق

صدای قدم های آقای خاله که نزدیک و نزدیک تر می شد مثل پتک توی سرم می کوبید .

به سرعت خودم رو تا کردم و چپیدم زیر سینک یکی از دستشویی ها . فقط در صورتی آقای خاله من رو پیدا نمی کرد که از بالا نگاه کنه . اگر پشت دیوار آبخوری می آمد صد در صد من رو می دید و ... فقط داشتم دعا می کردم . و لحظه ای بعد سایه سر آقای خاله روی زمین روبه روم افتاد . دیگه جرئت نفس کشیدن هم نداشتم . اون دقیقا بالای سرم بود . چند ثانیه سرش رو به این طرف و اون طرف چرخوند . خدا رو شکر در همه توالت ها باز بود و اون با نگاه کردن از همون پشت مطمئن شد من توی یکی از اونها قایم نشدم . چند لحظه دیگر اطراف رو نگاه کرد و وقتی مطمئن شد کسی اون پشت نیست به سمت ساختمون برگشت . خدایا شکرت . منو ندید . دیگه داشت گریه ام می گرفت . از ترس به خودم میلرزیدم .

چند لحظه بعد صدای آقای خاله رو شنیدم که با صدای بلندی فریاد زد و گفت : پسره رفته . و از در آینه ای وارد ساختمون شد .

من تمام نیروم رو جمع کردم و به سختی سرم رو از پشت دیوار بیرون آوردم تا ببینم چه اتفاقی در حال رخ دادنه . هیچکس در حیاط نبود . در آینه ای هم بسته بود . داشتم دیوونه می شدم . دیوونه .  که در آینه ای به طور ناگهانی باز شد و با دیدن کسانی که از در خارج شدند فهمیدم که حدسم درباره اینکه در مدرسه خبرهاییه درست از آب در اومده .

آقای خاله در حالی که به سختی بدن بیهوش آقای حاجی رو روی زمین میکشید از در خارج شد . او بدن آقای حاجی رو از مدرسه خارج کرد . لحظه ای بعد صدای تالاپی به گوش رسید و آقای خاله دوباره وارد مدرسه شد . صدای تمه سگ از داخل ساختمون مدرسه به گوش رسید که فریاد میزد : آقا خاله بدو دیگه . من تکی نمی تونم این رو بیارم . آقای خاله دوباره وارد ساختمون شد و لحظه ای بعد همراه با تمه سگ از در خارج شد . هر کدوم یک طرف بدن یه نفر دیگه رو گرفته بودند و به سختی به سمت در مدرسه حملش می کردند . به نظر میومد بیهوشه . چون بالا و پایین رفتن شکمش دیده می شد . کی بود ؟ از این زاویه مشخص نبود . در آخر به هر بدبختی بود بدنش رو از مدرسه خارج کردند . برای دومین بار صدای تالاپی به گوش رسید و بعد از اون صدای بسته و قفل شدن در مدرسه .

با شنیدن صدای بسته شدن در به سرعت از جام بلند شدم . از نردبون کنار دیوار بالا رفتم و از روی پشت بام توالت ها به حالت دراز کش بیرون رو نگاه کردم . یک وانت آبی رنگ جلوی مدرسه پارک بود . بدن های بیهوش رو پشت وانت گذاشته بودند و در اون لحظه آقای خاله و تمه سگ در حال کشیدن ملافه روی اونها و بستنشون با طناب بودند . چشمم از روی آقای خاله روی صورت نفر دوم افتاد . نزدیک بود از ناراحتی داد بزنم . اون آقای منطقی بود . از ترس و ناراحتی داشت اشکم در میومد . در همون لحظه صدای آقای خاله به گوش رسید که گفت : باید سریع تر راه بیفتیم .

تمه سگ جواب داد : کجا میریم ؟

آقای خاله در حالی که بر رو ی صندلی کنار راننده میشست گفت : لواسون . میریم ویلای من .

و در رو بست .تمه سگ هم به سرعت پشت فرمون ماشین پرید و لحظه ای بعد دود غلیظی از اگزوز ماشین بلند شد و پس از اون ماشین با سرعت بالایی از جا پرید و از مدرسه دور شد .

من که هنوز از دیدن آقای منطقی در اون حال متحیر بودم . به سختی از جام بلند شدم . نباید وقت رو تلف می کردم . سریع موبایلم رو از جیبم در اوردم و شماره اسموکر رو گرفتم . گوشی رو برداشت .

- سلام پیام . چی شد ؟ کجایی ؟

- هر جا هستی خودت رو با آخرین سرعت برسون مدرسه . به پسر شجاع و i 3 و مولانا و کالین هم بگو . حد اکثر تا نیم ساعت دیگه همتون اینجا باشین . باشه ؟

- باشه باشه .

- دمت گرم . بای

گوشی رو قطع کردم و یه شماره دیگرو گرفتم . لحظه ای بعد صدای دوستم رو از اونور خط شنیدم .

- الو . سلام پیام .

- سلام بر پرنس . فورا پاشو بیا مدرسه .

- ای بابا . یه روز از شرش خلاص شدیم ها . ولمون کن .

- یه قضیه جنایی اتفاق افتاده . مربوط به آقای خاله است .

- خدایی میگی ؟ تا بیست دقیقه دیگه اونجام .

- دمت گرم . میبینمت . شمشیرت رو هم بیار .

این یه شوخی برای وقتی بود که میخواستیم یه کار ترسناک بکنیم .

گوشی رو قطع کردم . یک دقیقه . چهل تومن دیگه به پول موبایلم اضافه شد .

سرم رو بلند کردم و در حالی که از اون بالا به پل روی اتوبان امام علی چشم دوخته بودم منتظر رسیدن دوستام موندم .   

آروم از پله ها بالا رفتم . حیاط مدرسه خالی بود . خالی خالی . این عادی بود . اما وقتی به دلت بد اومده باشه دیگه هر چیزی بهش دامن میزنه . چیزهایی که قبلا عادی به نظر میومدند میتونه تا سر حد جنون بترسوندت . حالا من داشتم این حس رو با تمام وجودم تجربه میکردم . چند لحظه صبر کردم . بعد آروم به سمت آبخوری رفتم . شاید اگر آبی به دست و صورتم میزدم یه کم حالم بهتر میشد . یه مشت آب . دومشت . نه هیچ فرقی نکرد . سرم رو زیر شیر بردم و بعد از چند لحظه بالا اومدم . داشتم به موهام دست میکشیدم تا خشکشون کنم که یهو یه چیزی توجهمو جلب کرد . لور دراپه های دفتر کیپ کیپ بودن . معمولا تو اون ساعت حتی پنجره دفتر هم باز بود و آقای حاجی و تمه سگ به نوبت میومدن و از اون بالا حیاط رو کنترل می کردن . اما امروز ... یه لحظه با خودم فکر کردم . نکنه زود رسیدم ؟ احتمالش خیلی کم بود . یعنی در حد احمقانه . ولی الان هر فکری که قضیه رو منطقی جلوه بده آرومم می کنه . پس زود رسیدم . برای آخرین بار سرم رو تکون دادم تا آبی که بین موهام بود بریزه و به سمت در آینه ای ورودی ساختمون مدرسه که دقیقا اونور حیاط و روبه روی دفتر بود حرکت کردم .

شروع به بالا رفتن از پله ها کردم . سکوت . همه جا ساکت بود . حتما زود اومدم دیگه ! به شدت در جستجوی یکی از بچه ها یا مسئولین مدرسه بودم که یهو با دیدن صحنه روبه روم از شدت تعجب نزدیک بود شاخ در بیارم . شیشه های پنجره های کنار دفتر رو مات کرده بودند . طوری که به هیچ وجه دفتر قابل مشاهده نبود . حتی نمیشد فهمید که چراغ هاش روشنه یا نه . اما روشن بود . می شد این رو از نوری که از زیر در بیرون می زد فهمید . این دیگه هیچ جوره عادی نبود . راهروی کنار دفتر رو تا آخر رفتم و پیچیدم دست چپ تا برم تو کلاسمون . دستگیره رو چرخوندم . اما در باز نشد . قفل بود . از پنجره روی در کلاس نگاهی به داخلش انداختم . کسی نبود . چراغ ها هم خاموش بود . رفتم سراغ کلاس بقلی . اون هم قفل بود . همینطور دو تا کلاس اولا . رفتم طبقه بالا . هر سه تا کلاس سوم ها قفل بود . پیش دانشگاهی ها . اونم مثل بقیه . یعنی مدرسه تعطیله ؟ امکان نداشت . حد اقل برای پیش ها تعطیل نبود . به فکرم زد برم یه سری هم به اتاق مشاورها و بقیه مسئولین مدرسه بزنم . در اتاق مشاور پیش دانشگاهی ها باز بود . اما توش هیچکس نبود . رفتم تا به دفتر معلم ها یا همون معلم دونی یه سری بزنم . اما درش قفل بود . رفتم به طرف اتاق مشاور سوم ها . قفل بود . اتاق تربیتی . قفل بود . یعنی آقای پارچه چی هم در مدرسه نبود ؟ دلهرم به اوج رسید . پاهام از ترس سست شده بود . اما با هر بدبختی ممکن از پله ها پایین رفتم . اتاق مشاور اول ها هم قفل بود . به سمت  اتاق مشاور خودمون رفتم . می ترسیدم همینطوری برم تو . پس در زدم . هیچ صدایی نیومد . دستم رو دور دستگیره در محکم کردم و به سمت پایین حرکت دادم ... قفل بود . سرم از شدت ترس سنگین شده بود . اما هنوز دلیل این همه ترس رو نمی دونستم . انگار ذرات ترس توی هوا شناور بود و با هر نفسی که می کشیدم به تک تک ذرات بدنم فشار وارد می کرد . حالا فقط یک جا مونده بود . به سمت دفتر حرکت کردم . پاهام میلرزید . میخواستم در بزنم . دستم رو بلند کردم ام ترس بهم اجازه این کار رو نمی داد . باید در بزنم . شاید کسی اون تو باشه که بتونه من رو از این سر در گمی نجات بده . خودم هم می دونستم این کار دیوونگیه . اما این بار دلم رو زدم به دریا و دو بار آروم به در ضربه زدم . سکوت . هیچ صدایی نبود . شاید زیادی آروم زده بودم . این بار کمی محکم تر در زدم . اما باز هم هیچ اتفاقی نیفتاد . نمی دونستم چی کار کنم . دیگه فقط یه فکر تو سرم بود . این که هرچه سرععتر از این قبرستون برم . این بهترین کار بود. اما کیفم رو کجا گذاشته بودم ؟ دنبالش گشتم و خیلی سریع پیداش کردم . زیر پنجره اتاق آقای منطقی بود . رفتم که هر چه سریعتر برش دارم و بزنم به چاک .  وقتی اومدم کیفم رو بردارم چشمم از پنجره اتاق به جالباسی افتاد و لباسی که بهش آویزون بود نظرم رو به خودش جلب کرد . این به این معنی بود که یه نفر تو مدرسه است . اما کی ؟ بیشتر که دقت کردم تونستم پالتو و شالگردن آقای خاله رو تشخیص بدم . آقای خاله تو مدرسه بود . این اولین بار بود که از بودن آقای خاله تو مدرسه خوشحال می شدم . اما اعتراف می کنم که تو اون لحظه واقعا خوشحال بودم . حالا کجا بود ؟ فقط یه جا می تونست باشه . دفتر . باید صداش می زدم . آره باید این کارو می کردم .... آقای خاله ... با صدای بلندی این کلمه رو فریاد زدم . اما فقط صدای خودم بود که توی مدرسه خالی پیچید . همه جا ساکت بود . اما اون تو مدرسه بود . مطمئن بودم . پس دوباره صدا زدم ... آقای خاله ... باز هم هیچی . ترس دوباره داشت برمی گشت . ولش کن . باید سریع تر از این خراب شده برم . کیفم رو رو دوشم انداختم و به سمت راهپله حرکت کردم . همین که پام رو روی سومین پله گذاشتم صدایی شبیه چرخیدن کلید توی قفل از پشت سرم شنیدم . به سرعت به سمت دفتر برگشتم و لحظه ای بعد در دفتر به آرامی باز شد و آقای خاله  از دفتر خارج شد و خیلی سریع در رو پشت سرش بست . این که تو مدرسه بود خوشحالم میکرد . اما با دیدن قیافش خوشحالیم ادامه پیدا نکرد و کامل از بین رفت . سلام کردم . اون هم با چشم های قرمز پف کردش خیره به من نگاه کرد و گفت : مگه اینجا لات خونست که اینجوری داد و هوار راه انداختی ؟

من که داشتم سعی می کردم قیافه مظلومی به خودم بگیرم جواب ندادم . آقای خاله که حالا دوباره تن صداش عادی شده بود گفت : شما برای چی امروز اومدی مدرسه ؟

من هم که سعی می کردم صدام آروم به نظر برسه گفتم : مگه نباید میومدم ؟

- مگه دیشب بهت زنگ نزدن ؟

- من دیشب خونه نبودم .

دروغ گفتم . من همه دیشب رو خونه بودم . کسی زنگ نزده بود . منتظر واکنش آقای خاله موندم .

آقای خاله که به نظر میومد هر لحظه ممکنه از کوره در بره با آرامشی ساختگی گفت : باشه باشه . حالا خیلی سریع برو خونتون . مدرسه امروز تعطیله .

با تعجب سر تکون دادم و گفتم : چرا ؟

آقای خاله که دیگه عصبانی شده بود گفت : این حرف ها به تو مربوط نیست . خیلی دارم تحملت می کنم ها !

منم برگشتم که برم . اما چند تا پله پایین نرفته بودم که دیگه دلم طاقت نیاورد . برگشتم و رو به آقای خاله گفتم : ببخشید . چرا شیشه های دفتر رو مات کردید ؟

آقای خاله با فریاد بلندی گفت : پسره فضول . گفتم برو خونه .

من که حالا بیشتر از آقای خاله می ترسیدم تا وضعیت مدرسه برگشتم و سریع از پله ها پایین رفتم . در آینه ای رو باز کردم و تمام طول حیاط رو دویدم تا سریع تر از مدرسه خارج بشم . از پله های جلوی در اصلی مدرسه پریدم . از در خارج شدم و دوباره شروع به دویدن کردم .

 

هنوز خیلی از مدرسه دور نشده بودم که یه فکری به ذهنم رسید . سرعتم رو کم کردم و وایسادم . حتما کاسه ای زیر نیم کاسه است . چرا ؟ اصلا دلیلش رو نمی دونستم . فقط دلم می گفت نرم . برگردم و یه جا قایم شم . آقای خاله راست می گفت . من خیلی فضولم . پس به حرف دلم گوش کردم . برگشتم و پشت آبخوری تو حیاط مخفی شدم . و منتظر موندم تا ببینم چه اتفاقی تو این مدرسه در حال رخ دادن است .

و بعدا به خاطر این شجاعت احمقانه به خودم لعنت فرستادم ......

 

 

سلام

من یکی از طرفدارهای پر و پا قرص هری پاترم . البته کتاباش . به نظر من کتابای هری پاتر از همه لحاظ تکن . مثلا از نظر داستان . داستان هری پاتر در واقع ورژن امروزی داستان ارباب حلقه هاست . درسته که در بعضی موارد مخصوصا در کتاب یک این شباهت خیلی مشهود بود . اما در کل نویسنده هری پاتر یعنی خانم رولینگ خیلی خوب از پس ایجاد پیوند معقول بین داستان افسانه ای ارباب حلقه ها و هری پاتر امروزی بر اومده .

اما بهترین ویژگی کتاب های هری پاتر نویسندشه . به نظر من رولینگ تو این کتاب ها اوج هنر یک نویسنده رو به نمایش گذاشته . اگر از اشکالاتی که به خاطر اختلافات فرهنگی بین ما و اون ممکنه به وجود اومده باشه چشم پوشی کنیم اون به حق بهترین نویسنده در بین نویسنده های هم سبک خودشه . دلایلشم براتون میگم :

من کتاب نوجوانان زیاد خوندم . تقریبا اکثر رمان های نوجوانان رو که تازگی ها چاپ شده خوندم . به خاطر همین میتونم تا یه حدی دربارشون نظر بدم . در قشنگترین کتاب های نوجوانانی که تا به حال خوندم برام در حدی کشش داشته که انگار دارم یه فیلم سینمایی تماشا میکنم . این واقعا هنر نویسنده رو میرسونه که مخاطب با این وضوح بتونه متن کتاب رو تصور کنه . زیاد نیستند اینجور نویسنده ها . جان کریستوفر ـ دارن شان ـ لوییس سکر و امیلی رودا رو من تا حالا دیدم که کتاباشون در این حد کشش داره .

اما وقتی لای کتاب هری پاتر رو باز میکنم هنوز به آخر خط اول نرسیده وارد یه دنیای دیگه میشم . انگار که اتفاقات داستان در حضور من داره شکل میگیره . تا حالا هیچ نویسنده ای رو ندیدم که تا این حد کتاباش کشش داشته باشه . و این به خاطر مهارت بسیار بالای نویسنده در توصیفه . رولینگ انقدر قشنگ این کارو کرده که آدم رو از دنیای خودش خارج میکنه و به دنیای هری پاتر و داستان هاش میبره . تا حالا هیچ وقت اونقدر از مرگ قهرمان یه داستان ناراحت نشدم که از مرگ دامبلدور شدم .

یه چیز دیگر رو هم در نظر داشته باشید . رولینگ یه زنه . اما شخصیت اصلی کتابش یک پسر نوجوانه . اما اون انقدر خوب و کامل افکار و خصوصیات اخلاقی یه پسر نوجوون رو شرح داده که خود پسر های نوجوون هم نتونن . البته دخترها که اصلا نمیتونن این رو درک کنن و پسر ها هم اگر از نوجوونی رد شده باشند شاید این حس رو نداشته باشند .

البته یادمون نره که هیچ کدوم از این جذابیت ها نبود اگر ویدا اسلامیه با این مهارت این کتاب ها رو ترجمه نمیکرد . 

ولی در کل کتاباش حرف نداره . مگه نه ؟

یه کمم در مورد فیلم های هری پاتر صحبت کنیم بد نیست . کتاب های هری پاتر اگر توسط یه کارگردان مثل پیتر جکسون یا استیون اسپیلبرگ ساخته میشدن الان رکورد فروش ارباب حلقه ها رو هم زده بودند . اما حیف که داستان به این قشنگی با کارگردانی و بازی ضعیف بازیگراش حیف شد .

حالا امیدواریم فیلم پنجم هری پاتر از قسمت های قبلیش قشنگ تر باشه . فیلم هری پاتر و محفل ققنوس در روز ۱۳ جولای در آمریکا ـ انگلیس و استرالیا به اکران در میاد .

صبح یه روز دوشنبه بود . دوشنبه ها زنگ اول امتحان داشتیم . اون روز امتحان درس آقای خاله رو داشتیم . معمولا امتحاناش سخت نیست . اما من جون باهاش مشکل شخصی داشتم میخواستم نمره ام کم نشه . به خاطر همین شب قبلش خیلی خونده بودم . حالا هم آماده بودم که دوباره ۲۰ رو بگیرم تا دهنش مثل قبل بسته بمونه . با این فکر از خواب پاشدم . همین که از روی تختم اومدم پایین احساس عجیبی بهم دست داد . یه جور حس دلشوره . خب حتما مال امتحان بوده . کارام رو کردم و آماده شدم . که از خونه خارج بشم . درو باز کردم . همین که پامو از در بیرون گذاشتم حس دلشورم ۱۰ برابر شد . یه حسی بهم میگفت امروز مدرسه نرم . اما مگه میشد ؟ اگه امتحان نمیدادم نمره ام صفر رد میشد و این به معنی یه دردسر حسابی با آقای خاله بود . پس راه افتادم . هر چه توی خیابونا جلوتر میرفتم حسی که بهم میگفت نرو مدرسه شدیدتر میشد . سوار تاکسی شدم . تو راه داشتم یه سری از مطالبی که دیشب خونده بودم رو دوره می کردم . کم کم اون حس داشت ضعیف تر میشد . اما به محض اینکه پام رو از ماشین بیرون گذاشتم دوباره اون حس به سراغم اومد . حتی قوی تر از قبل . خواستم دوباره درسم رو دوره کنم بلکه بتونم یه ذره فراموشش کنم . اما نشد . جواب نمی داد . دیگه به مدرسه نزدیک شده بودم . برای رسیدن به مدرسه باید از روی یه پل رد می شدم که از روش مدرسه دیده میشد . مدرسه روی یه تپه جلوتر از پل قرار داشت. سمت چپش یه ساختمون در حال ساخته و سمت راستش تپه ادامه داره و با شیب ملایمی به اتوبان امام علی میرسه . از روی پل مدرسه شبیه یه قلعه به نظر میومد . اون روز هم مثل همیشه بود . تو اون لحظه اصلا فکر نمی کردم که چند ساعته بعد با چه صحنه هایی مواجه میشم .

از پل رد شدم و به سمت تپه سرازیر شدم . وقتی به مدرسه رسیدم دیدم در باز بود . حتی لنگه دیگرش هم باز بود . تا حالا ندیده بودم که هر دو لنگه در با هم باز باشه . به خودم گفتم تو دیوونه ای پسر . آخه چه مشکلی میتونه وجود داشته باشه ؟ همه چیز عادیه . اما دلم از شدت دلشوره پیچ میخورد . چرا ؟ نمیدونم . راه افتادم . داشتم از در وارد مدرسه میشدم که یهو  به نظرم رسید یه چیزی تغییر کرده . برگشتم . پشتم به مدرسه بود . شاید چون ریوی آقای مدیری تو پیاده رو جلوی مدرسه پارک نبود . شایدم چون آقا هژیر سرایدار مدرسه سیگار به دست کنار باغچه جلوی دیوار مدرسه وا نساده بود . نه  هیچکدوم . از فکر هژیر که همیشه یه دستش سیگار و دست دیگش یه موبایل سامسونگ دوربین دار ضایع بود و مشغول بود به عکس گرفتن از خودش به خنده افتادم . بنده خدا اجازه نداشت تو مدرسه دود و دم راه بندازه به خاطر همین همیشه میرفت لبه باغچه چسبیده به دیوار بیرون مدرسه و ................. باغچه .... آره خودشه . باغچه جلوی مدرسه یه تغییری کرده . چند تا از گل ها کنده شده و خاک اون تیکه هم جا به جا شده بود . خیلی عجیبه . شاید هژیر میخواسته گل کاری جدید بکنه . آخه نزدیک بهاره . اما دلم با این دلیل ها قانع نمیشد . روم رو برگردوندم و با ترس وارد مدرسه شدم . ...

و چند ساعت بعد داشتم آرزو میکردم که کاش این کارو نکرده بودم ....

فردا یعنی ۱۷ بهمن تولد یکی از بهترین دوستامه . پس جمله زیر رو از طرفه خودم و همه بچه های مدرسه تقدیم میکنم بهش :

امیر حسین جون تولدت مبارک پسر

سلام

این دومین صفحه مدرسه است . قراره تو این صفحات داستان هایی از مدرسمون بنویسم . از قسمت بعدی شروع میکنم . اما تو این قسمت میخوام یه سری اطلاعات راجع به داستان ها بدم تا یه کم با حال و هوای داستان آشنا شید . امیدوارم از داستان ها خوشتون بیاد .

داستان هایی که از قسمت بعدی شروع میکنم اصلش تخیلیه . یعنی اتفاقاتی که تو داستان میفته واقعا تو مدرسمون اتفاق نیفتاده . اما فضای داستان واقعیه .  اما در تمام داستان های ما چند تا شخصیت ثابت وجود دارند . اون شخصیت ها عبارتند از :

۱- مدیر ( آقای مدیری ) ۲- ناظم مهربون ( آقای حاجی ) ۳- ناظم پلید ( تمه سگ ) ۴ - مسئول آموزش ( آقای منطقی ) ۵ - معلم بده ( آقای خاله ) ۶- معلم خوبه ( آقای مهاجر )

هفت تا پسر هم هستن که داستان حول اینا میچرخه . اسماشونو پایین گفتم :

۱- پیام (خودم ) ۲- پسر شجاع ۳- پرنس ۴ - اسموکر ۵- مولانا ۶- کالین ۷-  i 3

اینا اسمای مستعاره برای اینکه مشکلی پیش نیاد . تو واقعیت هم ما ۷ نغر دوستای صمیمی هستیم.

درباره خصوصیات و رفتارهای شخصیت ها بهتره که توضیح ندم . اگر توی خود داستان باهاشون آشنا بشین مزش بیشتره . تا جایی که بشه سعی میکنم داستان ها رو عمومیش کنم که همه خوششون بیاد . شاید با توصیف بهتر یا شایدم با خنده تر کردنش . حالا با خوندن داستان ها متوجه میشید  .

در آخر بازم از این هفت تا دوست خوبم که تو نوشتن داستان ها کمکم میکنن تشکر ویژه میکنم  .

از قسمت بعد داستان اول رو شروع میکنیم . حتما نظراتتونو راجع به هر قسمت داستان ها خیلی واضح بگید نا اگر لازم بود توش تغییری ایجاد کنم سریعتر دست به کار شم . یادتون نره ها !

در آخر باید یه بار دیگه بگم که تمام شخصیت های این داستان به جز دانش آموزاش تخیلی هستند . یه وقت سو ء تفاهم نشه .

یکی از انواع موسیقی که در دنیا طرفداران بسیار زیادی داره رپه . بگذارید یه تاریخچه کوچولو ازش بگم . من وقتی اینو شنیدم برام جالب بود :

رپ رو ابتدا تعدادی از سیاه پوستای آمریکایی راه انداختن . هدفشونم اعتراض به کارها و تبعیض های دولت بود . کارشون حرف نداشت . ظرف مدت کمی طرفدارهای بسیار زیادی پیدا کردند و رپ رو تبدیل به یک سبک در موسیقی کردند . حتی داشتن به هدفشونم میرسیدن . مردم داشتن با این شعرها بیدار میشدن . اما دولت آمریکا وقتی وخامت اوضاع رو دید با یه نقشه زیرکانه وارد عمل شد و ظرف مدت کوتاهی تمام نقشه های رپر ها رو نقش بر آب کرد . میدونید چه جوری ؟ اومد رپ رو با یه سری چیزهای دیگه قاطی کرد . چیزهایی مثل فحش و مواد مخدر و فحشا و ... . مردم هم که این چیزها رو دیدن کم کم از رپ فاصله گرفتن و این فاصله باعث شد آتیششون بخوابه .

اون ماجرا تموم شد اما رپ نه . چند سال بعد عده ای از اهالی آمریکا و اروپا این سبک رو ادامه دادند . بیشترشون همون رپ آمیخته با فحش رو کار کردند . البته این وسط عده ای هم بودند که رپ اصلی رو اجرا میکردند .

چند سال پیش یعنی حدود ۶ سال پیش بود که رپ وارد ایران شد . اولین کسی که سبک رپ رو در ایران اجرا کرد پسری ۱۶ ساله بود به اسم سروش لشکری . همون هیچکس خودمون . اون رپ رو بدون فحش و چیزای بیخود خوند و در واقع رپ اصیل رو اجرا کرد . اما دیگران هم که تازه با این سبک جدید در ایران آشنا شدند شروع کردند به خوندن . بدون هیچ هدفی . هر چی که به دستشون میرسید میخوندند . اونها با این کارشون باعث شدند این سبک جذاب هیچ وقت در ایران شکل رسمی به خودش  نگیره و زیرزمینی بمونه .

من خودم اون اوایل وقتی این رپ های بیخود رو شنیدم ازش بدم اومد و خیلی وقت گذاشتمش کنار . تا اینکه چند ماه پیش خیلی تصادفی چند تا آهنگ از هیچکس به دستم رسید و متوجه شدم که اون رپ واقعی رو داره اجرا میکنه . خیلی با آهنگاش حال کردم و کلی طرفدارش شدم .

هیچکس و پیشرو و چند نفر دیگه که تعدادشون خیلی کمه دارن سعی میکنن رپ رو در ایران اصلاح کنن تا مثل انواع دیگه موسیقی تو ایران عمومی بشه . دمشون گرم .

تا چند روز دیگه آلبومه جدید هیچکس وارد بازار میشه . هیچکس اینبار ترکوند . با یه آلبومه کاملا پاک قدم بزرگی تو احیای رپ فارسی برداشت . این آلبوم اسمش جنگل آسفالته و تا یه هفته دیگه تو بازار پخش میشه . منم مثل بقیه منتظرم ....

سلام

هر کسی برا خودش یه تیم و یه بازیکن مورد علاقه داره . همونطوری که از نوشته زیر اسم وبلاگ میشه فهمید من طرفدار قدیمی و پرو پا قرص بارسلونا هستم . از ۵ سالگی طرفدارش بودم تا الان .

من تا دو سال پیش زیاد از بازیکن خاصی خوشم نمیومد تا اینکه تو بازی های جام جهانی جوانان دیدم یه بازیکن ۱۷ ساله آرژانتینی داره میترکونه . اسمش لیونل مسی بود . و بهترین بازیکن اون جام شد . من اون موقع شده بودم طرفدارش . اما دو سه ماه بعد یه شب که داشتم بازی بارسلونا رو تماشا می کردم یهو دیدم لیونل مسی داره به عنوان یار تعویضی میاد تو . از خوشحالی پریدم هوا . اتفاقا تو اون بازی هم عالی بازی کرد . ۱ گلم زد . خلاصه از اون موقع بود که لیونل مسی شد بازیکن محبوب من .

در آینده مطمئنا از بارسلونا و مسی بیشتر خواهید شنید .

سلام

از امروز یه بخش جدید رو تو این وبلاگ شروع میکنم . این بخش به مدرسه ای که من توش درس میخونم اختصاص داره . البته فقط فضاش . شخصیت ها کاملا خیالی هستند .

 البته نه اینکه بگم این بخش عمومی نیست ها نه . بر عکس دارم تمام تلاشمو میکنم که مطالب این بخش مورد پسند همه باشه .

 

ادامه مطلب

السلام علیک یا اباعبدالله

السلام علی الحسین

وعلی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین

و علی اصحاب الحسین

سلام

این ایامو به همتون تسلیت میگم .

یه عاشورای دیگه هم گذشت . امیدوارم عزاداری هاتون بهتون چسبیده باشه . واسه من که همینطوری بود . تازه دارم میفهمم عاشورا یعنی چی .در کل عزاداری های امسال خیلی خوب بود . اما چند تا چیز هست که باعث بی حرمتی به امام حسین میشه . فهمیدن اینکه چیا هست هم کار سختی نیست . کافیه تو این شبها نیم ساعت تو خیابونا قدم بزنی یا یه سری به بعضی دسته ها بزنی . من دو تاشو اینجا به عنوان مثال میگم .

اولیش که خیلی هم ضایع معلومه بعضی از دسته هاست . البته تاکید کنم بعضی از دسته ها . آقا دسته ها تبدیل شده به سیرک . یه سیرک کامل . انواع پسرها میرن توش خودشونو به نمایش میذارن . دخترهایی که کنار دسته هستن حکم خریدار یا تماشاگر یا هر چی رو دارن . خوب برانداز میکنه . بعد که پسر دلخواهشو پیدا کرد شروع میکنه به نخ دادن . لعنتی نخ که نیست طنابه . خلاصه دست پر از عزاداری امام حسین برمیگردن . خیلی زشته . حد اقل تو این شب ها  .

دومیش هم عکس هاییه که از امام حسین و حضرت عباس و علی اکبر و بقیه به در و دیوار میزنن . اولاش بد نبودا . شاید تا یه حدودی قشنگ هم بود . اما حالا شده مثل این پوسترهای فوتبال . انگار همه کاروان امام حسین دست انداختن گردن هم و عکس یادگاری انداختن . تیم ملی کربلا . ایستاده از راستم داره . خدایی میگم . من دیدم . خواستید آدرسشم بهتون میدم . اونوقت وقتی میان که جمعش کنن میگن بی حرمتی به آقاس .

خلاصه اینکه داریم عزاداری هامونو با این کارها خراب میکنیم .

خوشحال میشم نظراتتونو راجع به این موضوع بشنوم .

یه سری چیزها هست که تو خیالات آدمه و فکر کردن بهشون خیلی حال می ده . مثلا" :

خونه : خونمون روی یه تپه بود . یه خونه یه طبقه بزرگ که از پشتش یه رودخونه رد میشد . فقطم ۷ یا ۸ تا خونه . بیشتر بشه شلوغ میشه حال نمیده . آدم از صبح بره تو دشت پشت رودخونه با بچه ها بازی کنه بعد که خسته شد رو چمن ها دراز بکشه یا بره تو رودخونه شنا کنه . صبح زود هم اگه حالش رو داشت با بچه ها بره کوه . همون کوهی که از تو ایوون خونه دیده میشه و همیشه هم قلش پر برفه . حالا واسه تنوع یه روز تو هفته مدرسه رفتن هم بد نیست . اما مدرسش باید این شکلی باشه :

یه حیاط بزرگ که همش با چمن های کوتاه یکدست پوشیده شده . زمین فوتبال هم داشته باشه . کلاساش فرش باشه . دور تا دور کلاس پشتی و جلوی هر پشتی یه قلیون یه چایی و یه lap top باشه .معلم هم گوش به فرمان دانش آموز باشه . مدرسه ناظم نداشته باشه . روزای بارونی تعطیل باشه . هر موقع که بچه ها خواستن تعطیل بشه .

حالا فوتبال : میخوام یه خاطره توهم آمیز بگم :

سالش رو یادم نیست . من فیکس بارسلونا بودم . هافبک وسط. فینال لیگ قهرمانان اروپا بود . اتفاقا" بازی تو نیوکمپ بود . قبل بازی که واسه گرم کردن اومدیم تو زمین ۱۰۰ هزار تا تماشا چی با هم اسم منو صدا میزدن . کاپیتان تیم مسی بود . من و اون رفیق فابریک بودیم . اومد به من گفت خیلی نامردی به تماشاگرها بگو منم تشویق کنن . منم گفتم . خلاصه واسه بازی اومدیم تو زمین . بازی خیلی کل و کل بازی بود . چون تیم مقابلمون چلسی بود . اونا پارسال ما رو برده بودن . اما اون موقع من مصدوم بودم . بازی شروع شد . یکی از دوستای بچگیم هم تو چلسی بود . تو مدرسه بهش میگفتیم میلاد تلنگر . حالا فلسفشو بعدا میگم که چرا تلنگر . بازی شروع شد . یه گل خوردیم  . میلاد زد . ولی نیمه دوم با هتریک من بازی ۳ - ۱ تموم شد و ما قهرمان شدیم . کاپ رو هم من و مسی با هم بلند کردیم . خاطره خوبی بود ولی با تلنگری که موقع خارج شدن از ورزشگاه از میلاد خوردم خراب شد .

و....

آره دیگه . راستی اینم بگم من به روح اعتقاد ندارم .

تو هم میتونی تو نظری که میذاری یه کم از این توهماتت بگی

 

سلام

چند وقته بدجوری حوصلم سر رفته . دلم می خواد با یکی صحبت کنم اما طرفشو پیدا نمی کنم . می خوام بشینم دو کلام درس بخونم نمیشه . لای هر کتابی رو باز می کنم بیشتر از دو صفحه نمی تونم بخونم . می خوام تلویزیون ببینم قربونش برم خالیه خالیه .

ادامه مطلب